Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

The human


  Φαίνεται το ρέμα που με παρέσυρε από την προηγούμενη ανάρτηση, ήταν κομμάτι δυνατό και με πήγε πολύ μακριά! Ούσα, όμως, δεινή κολυμβήτρια, να που τα κατάφερα και ξαναβγήκα στην επιφάνεια... των αναρτήσεων! Τι μεσολάβησε σ'αυτό το διάστημα, δεν θα σας το πω, όχι πως δεν θέλω αλλά και θα μου κουραστείτε να διαβάζετε και δεν θα καταλάβετε...χαχαχα. Όχι δεν υποτιμώ την νοημοσύνη σας αλλά ούτε κι εγώ τα'χω καταλάβει όλα, για να'μαι ειλικρινής. Μπουρδουκλωμένο το καλοκαιράκι του '16... αλησμόνητο! Έδωσε τροφή για πολλές εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις, απολογισμούς, κρίσεις και κριτικές... να'χουμε να πορευόμαστε και τον χειμώνα! 
  Κέντρο όλων των διεργασιών, ''ο άνθρωπος''.  Λογιών λογιών άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που καλούνται να συνυπάρξουν... όχι πάντα αρμονικά κι όχι πάντα πετυχημένα. Τώρα γι'αυτό μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Αλλού θέλω να καταλήξω...

Caran d'ache supracolor pensils on pastelmat

  Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής απ'αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εμείς. Ζουν λίγο απομονωμένοι, πιο κοντά στη φύση και φυσικά μακριά από την τεχνολογία. Κι αν για όλους εμάς αυτό φαίνεται παράξενο, για κείνους είναι ό,τι πιο φυσιολογικό. Προσπαθώ να σκεφτώ πως μπορεί να'ναι η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου και το πρώτο που μου'ρχεται στο νου είναι πως θα είναι μια ζωή απαλλαγμένη από το άγχος. Σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο και απαιτήσεις ανούσιες!   Σκεφτείτε πώς ζουν οι άνθρωποι σε κάποιες απομονωμένες κοινωνίες, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς απαιτήσεις; Εμείς φτιάχνουμε τον κόσμο που ζούμε μέσα. Ποιος λέει πως αυτός που έχουμε φτιάξει είναι ο σωστός; Ποιος ονόμασε το χάλι μας το σημερινό ''εξέλιξη'', ποιος είπε πως ο άνθρωπος που βγήκε από τη σπηλιά κι έφτιαξε την πολυκατοικία είναι περισσότερο ευτυχισμένος; Ποιος μπορεί να πει πως τα παιδιά ενός χωριού στην Κεντρική Αφρική, είναι λιγότερο χαρούμενα από τα δικά μας; Μα υπάρχουν κι όμορφα πράγματα στον σύγχρονο κόσμο θα μου πείτε. Για ποιους; Για πόσους; 
  Μιλάμε για ποιότητα ζωής κι εννοούμε την πολυτέλεια.  Πόσο λάθος!!! Δεν είναι αυτή η ποιότητα της ζωής. Ποιότητα είναι να ξυπνάς το πρωί σιγοσφυρίζοντας, να μπορείς να απολαύσεις την θάλασσα όποτε την θελήσεις ( όχι με τον φραπέ πάνω σε μια αριθμημένη ξαπλώστρα, αληθινά, βουτώντας το χάραμα σε μια ερημική παραλία, για παράδειγμα). Ποιότητα είναι να'χεις χρόνο να παίξεις, να τρέξεις, να γελάσεις και να ονειρευτείς. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όπου η ύλη θα'χε λιγότερη αξία και θα υπήρχε απλά για να εξυπηρετήσει τις μεγαλύτερες αξίες. Όπου η τέχνη και η φιλοσοφία θα'ταν στην κορυφή. Θα μπορούσαμε κάποτε... ή θα μπορέσουμε, στην πιο αισιόδοξη εκδοχή, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν ο άνθρωπος θα'χει καταλάβει, γιατί τώρα παραμένει ηλίθιος και ζει νομίζοντας πως θα'ναι για πάντα εδώ, πανίσχυρος και μόνος ιδιοκτήτης αυτού του κόσμου. Δεν συνειδητοποιούμε πόσο τυχαία βρεθήκαμε σ'αυτή τη γη και πόσο εύκολα μπορούμε να εξαφανιστούμε. 

''The human''
corored pencils art work

  Πριν χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο ή μάλλον η περίληψη ενός βιβλίου, με τίτλο ''η κοιλάδα των ρόδων''. Δεν θα σας πω πως τα γεγονότα που περιγράφει είναι αληθινά ούτε και είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφει για την τέλεια κοινωνία των ανθρώπων. Γι'αυτόν τον κόσμο που θα μπορούσαμε να'χαμε αν καταλαβαίναμε πως μόνο με την καλοσύνη μπορείς να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος. Περιγράφει έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χρήμα ούτε και θρησκείες, που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοβάται για να 'ναι καλός, που η μόρφωση και η ενασχόληση με τις τέχνες είναι το μόνο ζητούμενο και που η τεχνολογία υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους, όχι για να τους σκοτώσει ή να τους υποτάξει. 
  Πολύ παραμύθι; Διαβάστε το άμα πέσει στα χέρια σας... μπορεί να σας αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεστε. Δεν χρειάζεται να βρείτε το πρωτότυπο, νομίζω είναι αρκετά μεγάλο  και ίσως κουραστικό, αρκεί εκείνη η μελέτη-περίληψη που κυκλοφορεί ακόμη νομίζω και που επικεντρώνεται στα πιο ενδιαφέροντα. 
  Την σημερινή μου ανάρτηση συνοδεύει ένα πορτραίτο. Ένα πορτραίτο ενός ανθρώπου απ'αυτούς που ζουν διαφορετικά. Ίσως να μην το επέλεξε, ίσως ν'αναγκάστηκε. Ένας καλλιτέχνης με μια ζωή βιβλίο. Μπορεί μια μέρα να την μάθω και να σας την διηγηθώ.




''Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.'' 
Ν. Καζαντζάκης.







Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Με παρέσυρε το ρέμα

  Αυτή τη χρονιά (να μη τα ξαναλέμε, εγώ χρονιά εννοώ την σχολική και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα αυτό) νιώθω πως με παρέσυρε ένας χείμαρρος. Εδώ να κρατηθώ, εκεί να πιαστώ, η ορμή του νερού με νικούσε συνεχώς κι όλο παραδερνόμουν (κι ακόμη συνεχίζω) από δω κι από κει, χωρίς ανάσες, παρά μόνο τις ελάχιστες για να επιβιώσω. Ο λόγος; Ο άτιμος ο ρυθμός, ο ρυθμός της καθημερινότητας κι όλων όσων πρέπει να γίνονται χωρίς να σου αφήσουν χρόνο ούτε καν να σκεφτείς. Κι εγώ είμαι άνθρωπος σκεπτόμενος, θέλω την ώρα μου να βάλω κάτω τα πράγματα να τα μελετήσω. Καταπιέζομαι να λειτουργώ σε τέτοιες ταχύτητες αλλά για φέτος πήγε η σκέψη περίπατο κι όλα γίνονταν αστραπιαία. 
  Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι και να σας πω την αλήθεια, καθόλου δυσάρεστοι οι περισσότεροι. Ίσα ίσα που  όλα όσα έκανα κι ακόμη κάνω, μου δίνουν πολύ μεγάλη χαρά...μόνο που θα χρειαζόμουν καμιά δεκαριά ώρες να μεγαλώσει η μέρα... χαχαχα. Μ'έναν πρωτοετή... στο δημοτικό, δεν θέλεις τίποτε άλλο για να γεμίσει η μέρα σου. Όμως τώρα αποφοιτήσαμε και θα ησυχάσουμε για λίγο καιρό... φτάνει πια η γνώση, μάθαμε ένα βουνό πράγματα, του χρόνου πάλι! 
   Ήταν ένα διάστημα απίστευτα γεμάτο με όλα τα του σχολείου, με μαθήματα και σεμινάρια, με εκθέσεις, με ταξίδια, με θεματάκια υγείας...όχι σοβαρά αλλά της ταλαιπωρίας  κι άλλα δικών μου ανθρώπων πιο σημαντικά, με απρόοπτα και πόσα άλλα αμέτρητα που κουράζομαι μόνο που τα σκέφτομαι. Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα όλα όσα ήθελα και μου έλειψαν πράγματα αλλά και πάλι ευχαριστημένη είμαι. 
    Κι αυτό το διάστημα της τρελής πορείας ήρθε κι έκλεισε με πολύ ευχάριστα νέα για μένα, κάτι σαν δώρο για τον κόπο μου, θα έλεγε κανείς.

Το έργο μου ''contrasts'' στο CP Treasures - Volume IV

   Πριν λίγες ημέρες ενημερώθηκα πως για δεύτερη φορά θα συμπεριλαμβάνομαι στο Αμερικάνικο βιβλίο  ''CP Treasures - Volume IV'' που εκδίδει η Ann Kullberg και στο οποίο παρουσιάζονται έργα καλλιτεχνών με χρωματιστά μολύβια απ'όλο τον κόσμο. Επιλέχθηκαν 120 έργα ανάμεσα σε 827 που συμμετείχαν. Το βιβλίο μπορείτε να το δείτε εδώ και γιατί όχι, να το παραγγείλετε, εάν θέλετε. Είναι μια πολύ όμορφη έκδοση και θα δείτε δουλειές που πραγματικά θα σας εντυπωσιάσουν.




   Είναι όμορφο να γίνεται αποδεκτή η δουλειά σου αλλά και όταν δεν συμβαίνει πάλι μένει η χαρά της προσπάθειας και πεισμώνεις για την επόμενη φορά. 
    Όλα αυτά, οι εκθέσεις, οι διαγωνισμοί, τα βραβεία, δεν είναι πως έχουν τόση μεγάλη αξία και σπουδαιότητα, είναι όμως ένα όμορφο ''παιχνίδι'' θα το έλεγα ή ταξίδι, αν θέλετε, που σου δίνει βασικά κίνητρο αλλά ταυτόχρονα σου κάνει και πιο ''πικάντικη'' την καθημερινότητα.  

  Κλείνοντας να ενημερώσω όσους ενδιαφέρονται πως θα κάνω ένα τελευταίο ολιγόωρο σεμινάριο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, την Κυριακή 26 Ιουνίου, στην Αθήνα. Το θέμα του έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς θα ζωγραφίσουμε με λευκό μολύβι σε μαύρο φόντο. Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία καθώς αντί να ζωγραφίζεις τις σκιές, ζωγραφίζεις το φως! 




   Είναι όμορφο να γεμίζουν οι μέρες σου με πράγματα που αγαπάς, όσο κι αν κουράζεσαι κι αυτό το λέω με την σιγουριά του ανθρώπου που έχει κουραστεί πολύ στο παρελθόν, κάνοντας πράγματα που δεν αγαπά. Η διαφορά είναι χαοτική, θα το ξέρετε άλλωστε!







Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

UKCPS 15th Annual Open International Exhibition 2016 LONDON... ή αλλιώς ''The Terminal''

  Σήμερα θέλω να'χετε όρεξη γιατί η ανάρτηση θα'ναι λίγο μεγαλούτσικη. Να σας ευχηθώ πρώτα πρώτα, χρόνια πολλά και μπαίνω κατευθείαν στο θέμα για να μη μου βαρεθείτε και μου φύγετε στα μισά. 
  Είναι γνωστό πως εδώ και κάποια χρόνια παίρνω μέρος σε κάποιες εκθέσεις εκτός συνόρων με βασική αυτή του Συνδέσμου των Ζωγράφων με Χρωματιστά Μολύβια της Αγγλίας (UKCPS). Η συμμετοχή δεν είναι δεδομένη καθώς τα έργα που καταθέτεις περνούν από επιτροπή και πολλές φορές απορρίπτονται...το'χω πιει αυτό το πικρό ποτήρι once (μου ξεφεύγουν κάποια αγγλικά που και που...είναι από την συναναστροφή με την Ελισσάβετ, συγχωρείστε με). 
  Φέτος επιλέχθηκαν δυο μου έργα και ήταν για μένα η 5η μου φορά. Αυτό, για τους κανόνες του συνδέσμου, σημαίνει ανάδειξη του συμμετέχοντα σε silver member. Έτσι κονόμησα και τίτλο...όχι ευγενείας αλλά βολευτείτε προς το παρόν και βλέπουμε στην πορεία...ουδείς γνωρίζει που μπορεί να φτάσουν δυο Ελληνίδες στο Λονδίνο. Γιατί δυο...Θα μου πείτε. Γιατί φέτος για μένα ήταν διπλή η χαρά καθώς μια μαθήτριά μου, μετά από δική μου παρότρυνση, έκανε αίτηση και επιλέχθηκε να συμμετέχει κι εκείνη με ένα θαυμάσιο έργο της! Καταλαβαίνετε χαρές και πανηγύρια απ'όλη την ομάδα! Δυο στους τελικούς! Μη σας πω τρεις...αφού άλλη μια Ελληνίδα, η Τιτίκα Φαρακλού από την Κεφαλλονιά, συμπλήρωσε την Ελληνική αποστολή! Γι'αυτό σας λέω μη σκάτε που φάγαμε πόρτα στη Eurovision...  καθαρίσαμε εμείς Ευρωπαϊκώς για φέτος...χαχαχα.


Τα έργα μου που συμμετείχαν στην 
UKCPS 15th Annual Open International 

Exhibition 2016




Το έργο της Ελένης Τσαπραϊλη



  Και τι θες τώρα να σου πούμε μπράβο και συγχαρητήρια κλπ; Τα ίδια λέμε κάθε τόσο...ουδεμία πρωτοτυπία... Ούτε βραβείο δεν έφερες να γίνει η διαφορά βρε αδερφέ. Άντε φέτος να πούμε τα μπράβο στην Ελενίτσα που αυτή μάλιστα, από μαθήτρια, να φτάσει εκεί τόσο γρήγορα... εύγε της! Όχι πως τα άλλα μου κορίτσια δεν είναι ραγδαίως ανερχόμενα... φωτιά να πέσει να με κάψει. Αλλά τα θέλω τα μπράβο σας για την Ελένη που πραγματικά έκανε μεγάλο άλμα.
  Όμως άλλο είναι το ζητούμενο τούτης της ανάρτησης. Αλλού είναι η πρωτοτυπία... Μιας και ήμαστε δυο και με την ίδια παλαβομάρα στο κεφάλι, είπαμε να κάνουμε και φυσική την παρουσία μας! Ναιιι...καλά μαντέψατε... να κάνουμε την τιμή στους Άγγλους να μας γνωρίσουν από κοντά!χαχαχα.
   Εγώ, αρχικά, είχα τους ενδοιασμούς μου για πολλούς λόγους αλλά θες η χαρά του double (δεν ξέρω πως το λέτε εντώ στο Ελλάντα), θες ο ενθουσιασμός της Ελενίτσας, λίγο η πίεση και του περίγυρου... λίγο τα λόγια του παπά... τα κλείσαμε τα εισιτήρια! Και να'σου οι καλές σου με τ'αρνί στον οισοφάγο, που λέει ο λόγος, να τρέχουμε στις διεθνείς πτήσεις! Αχάραγα φύγαμε... είδαμε και πάθαμε να γυρίσουμε...αλλά αυτό άστο για το τέλος. 

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι...

  Την ημέρα που φτάσαμε ήταν και τα εγκαίνια (όχι σαν τα δικά μας, κλειστά, μόνο για τους καλλιτέχνες και λίγους συγγενείς ή φίλους τους). Ο χώρος πάρα πολύ όμορφος και το στήσιμο όλης της έκθεσης εξαιρετικό. 
  Οι δουλειές που είδαμε ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας. Είναι πολύ διαφορετικά τα έργα από κοντά, σκάλες ανώτερα! Ειλικρινά και μόνο γι'αυτό, άξιζε η επίσκεψη! 
  Γνωρίσαμε πολλούς καλλιτέχνες που ξέραμε μόνο διαδικτυακά και χαρήκαμε που είδαμε τον ενθουσιασμό στα μάτια τους για την άφιξή μας! Ήταν μια εμπειρία ξεχωριστή που μένει για πάντα στην μνήμη. 
  Θα σας παραπέμψω σε δύο λινκ για να δείτε όλες τις συμμετοχές αλλά και τα βραβευμένα έργα. Να'χετε στο μυαλό σας πως στις φωτό δεν φαίνεται ούτε η μισή αξία τους.

Το παλιό εργοστάσιο σοκολάτας που λειτουργεί κι ως γκαλερί

Τρεις Ελληνίδες... στο χαρέμι!



Από την απονομή των βραβείων!

  Ό,τι μας έμεινε μέχρι την επιστροφή το εξαντλήσαμε ως τουρίστριες. Ε, αμαρτία να φτάσουμε ως εκεί και να μη δούμε κάτι... έστω και τα πολύ βασικά. Το τι βαριόμουν να ψάχνω τις γραμμές τους και τις διαδρομές τους και το δαιδαλώδες μετρό τους, δεν περιγράφεται. Ας είναι καλά η Ελενίτσα που με τρεις χάρτες στην τσάντα της έκανε όλη την δουλειά και δεν χαθήκαμε ποτέ! Δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε. Ομολογώ πως καμία επιθυμία δεν είχα ποτέ μου να πάω στο Λονδίνο αλλά το'χα αδικήσει. 
  Το βασικότερο όλων που δεν σας είπα... είχε τρεις μέρες μια λιακάδα απίστευτη! Ήταν σαν να είχαμε φέρει τον ήλιο μέσα στις βαλίτσες μας. Χαιρόσουν να περπατάς, σε μια πόλη που έχει φτιαχτεί ακριβώς γι'αυτό... το περπάτημα. Κανένα εμπόδιο δεν βρίσκεται στον δρόμο σου, καμιά ανηφόρα δεν σου κόβει την ανάσα, κανένας κάδος, κανένα κολονάκι, κανένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο ή μηχανάκι, δεν βρίσκεται μπροστά σου. Α και δεν υπάρχουν λακκούβες ούτε μπαλώματα στην άσφαλτο! Όπως σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις εξαιρουμένων των δικών μας. Εμ έτσι κάνεις την διαφορά Έλληνά μου!
  Περπατήσαμε, όμως, πολύ και ειδικά μέσα στο μετρό που κάθε σταθμός του είναι μια περιπέτεια. Μια άλλη περιπέτεια για μας τους Έλληνες που 'χουμε μάθει αλλιώς είναι να φας ή να πιεις έναν καφέ της προκοπής. Ειδικά το δεύτερο το ξεχνάς.




Μια θεσούλα για κάθε όχημα...και χωρίς συρόμενες πόρτες  και απαγορεύεται το παρκάρισμα...εννοείται πως δεν θα πάει κανένας να τους κλείσει!


 Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για τις τόσες εμπειρίες που βιώσαμε μέσα σε λίγες ημέρες αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Αφήνω τις φωτογραφίες να σας μεταφέρουν ένα μέρος όσων είδαν και θαύμασαν τα μάτια.





Είδαμε και αυτή την πλευρά του Λονδίνου. Ο σκύλος κούκλος έτσι;



Πανέμορφα τα ταξί και χωράνε ολόκληρο αναπηρικό καροτσάκι...
τσούζουν λίγο αλλά και τι δεν τσούζει στο Λονδίνο!



Έξω από το Bunkingham! Δεν δεχόταν με τίποτα να μη μας δει έστω και για 5 λεπτά πριν φύγουμε. Τι ποια; Η Ελίζαμπεθ ντε!



Φεύγοντας από το Bunkingham... το κεφάλι κουδούνι από την πολυλογία της μεγαλειοτάτης!


  Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής την τρίτη ημέρα... η οποία έγινε τέταρτη (εξ ου και το χάραμα στην φωτό που ακολουθεί, τραβηγμένο από το αεροδρόμιο 12 ώρες μετά από την ώρα της κανονικής μας αναχώρησης) έπειτα από μια σειρά απίθανων καταστάσεων που είχαν ως αποτέλεσμα (ως άλλοι Τομ Χανκς) να φύγουμε με μισή μέρα και βάλε, καθυστέρηση. Δεν θα σας πω τι και πως γιατί θα χάσετε κάθε ιδέα για το άτομό μου..χαχαχα... το αποτέλεσμα είναι πως γυρίσαμε και περάσαμε τέλεια!

Θα φεύγαμε χωρίς να δούμε ένα χάραμα; Ε όχι... γι'αυτό και παραμείναμε άλλωστε.


Χαζά παιδιά, χαρά γεμάτα... για να μη το πείτε εσείς, το λέω μόνη μου!





Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Έκθεση μαθητών...2ος χρόνος!

   Με πολλή φόρα μας ήρθε το 2016 και να που κοντεύει το Πάσχα και δεν έχουμε πάρει ανάσα. Δεν ξέρω για σας αλλά για μένα δεν μπορώ να πω πως ήταν από τα πιο εύκολα διαστήματα της ζωής μου. Χωρίς κάτι ιδιαίτερα σοβαρό (ας πούμε)  αλλά με πολλά και διάφορα ''ενοχλητικά'' απ'αυτά που λες ''οκ ας είναι ως εδώ'', κύλησαν οι πρώτοι μήνες του χρόνου κι ενώ είχα τόσα να σας πω, έμεινα άλαλη για πολύ καιρό πάλι. 
  Ήρθε όμως ένας Απρίλης φωτεινός και χαμογελαστός και κάτι σαν να άλλαξε ξαφνικά. Σαν να φύγανε τα συννεφάκια που είχαν καθίσει όλον αυτόν τον καιρό στον σβέρκο μου (αυτό πάρτε το κυριολεκτικά... μεγάλος μπελάς με βρήκε!) αλλά και στον σβέρκο πολύ δικών μου ανθρώπων (αυτό πάρτε το ψιλομεταφορικά) και αρχίσαμε να παίρνουμε ανάσες.
  Μέσα σ'όλη αυτή την αναμπουμπούλα των πρώτων μηνών του έτους έγιναν κι όμορφα πράγματα, με τις δυσκολίες τους...με τις αγωνίες τους... αλλά όμορφα. 

  Ένα απ'αυτά ήταν μια έκθεση εκεί στις αρχές του Μάρτη.



  Ένα χρόνο πριν και στο φινάλε της πρώτης έκθεσης μαθητών μου, είχα υποσχεθεί συνέχεια. Αυτό που είχαμε ζήσει τότε ζητούσε επιτακτικά επανάληψη και από την πρώτη στιγμή μετρούσαμε τον χρόνο για να το ξαναζήσουμε. Πιο έμπειρες οι παλιές, λίγο αγχωμένες αλλά γεμάτες ενθουσιασμό οι καινούριες, ζήσαμε περίπου πριν ένα μήνα, πάλι την γιορτή της ζωγραφικής και των μολυβιών, στον ίδιο χώρο και φύγαμε γεμάτες όμορφα συναισθήματα αλλά και ακόμη μεγαλύτερη όρεξη για ζωγραφική. 





  Θα δείτε ένα έργο από την κάθε μία μαθήτρια, αν και συμμετείχαν με περισσότερα, έτσι όπως παρουσιάστηκαν με τις κορνίζες τους για να έχετε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.      

Έργο Άννας Ασημομύτη - Χρωματιστά μολύβια
Έργο Άρτεμις Σιδέρη - Pastel
  
Έργο Ειρήνης Μαθιουδάκη - Γραφίτης
Έργο Θεοδοσίας Μακρίδου - Pastel
Έργο Δημητριάννας Γιαννακέα-Γραφίτης

  Ευχαριστήθηκα, όσο τίποτε, τα όμορφα,ενθαρρυντικά λόγια των επισκεπτών μας, ειδικά όσων, έχοντας δει και την αντίστοιχη περσινή έκθεση, μας είπαν πόσο ανεβασμένο ήταν το επίπεδο μετά από ένα χρόνο και μας έδωσαν μεγάλη ώθηση να συνεχίσουμε. 

Έργο Αλεξάνδρας Γεωργακοπούλου - Pastel
Έργο Έφης Σίμου - Pastel
Έργο Αργυρώς Γκόλια - Χρωματιστά μολύβια
  Αγαπώ τη ζωγραφική, αγαπώ τα μολύβια μου, μα πάνω απ'όλα αγαπώ να βλέπω ανθρώπους τόσο γεμάτους, από συναισθήματα, από καινούριες εμπειρίες, από ενθουσιασμό... ανθρώπους που ζουν τα μικρά ή τα μεγάλα τους όνειρα και που μπορώ, έστω και στο παραμικρό να συμβάλω σ'αυτό, να τους κάνω χαρούμενους. 

Έργο Μαρίας Κλάδη - Pastel

Έργο Χαράς Θεοδωρίτση - Χρωματιστά μολύβια
Έργο Βούλας Αντωνάκου - Ακτύπη - Γραφίτης
Έργο Χριστίνας Μπινιάρη - Pastel
Έργο Στεφανίας Σαργιώτη - Χρωματιστά μολύβια

  Να μη ξεχάσω να σας πω πως πολλά έργα απ'αυτά που βλέπετε έγιναν από μαθήτριες καινούριες, λίγων μόλις μηνών και μπορεί να είναι ακόμη και το πρώτο τους ολοκληρωμένο έργο. 

Έργο Ελένης Τσαπραϊλη - Χρωματιστά μολύβια
Έργο Λουίζας Μπαρμπίτσα - Pastel
Έργο Χριστίνας Βαϊκούση - Pastel
Έργο Βασιλικής Σαρρή - Pastel
  Για άλλη μια φορά ευχαριστώ πολύ όσους με εμπιστεύονται κι έρχονται να γνωρίσουν την ''δική'' μου ζωγραφική πραγματικότητα και βιώνουν με τόση αξιοπρέπεια και συνάμα με πολλή χαρά κι ενθουσιασμό, την κάθε μας κατάκτηση. Ευχαριστώ πολύ και όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους την εβδομάδα αυτή και που πάντα μας ενθαρρύνουν και μας συντροφεύουν ευχάριστα. Εύχομαι να'χουμε συνέχεια σ'αυτό το ταξίδι που τόσο πολύ απολαμβάνουμε όλοι. 










Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Καλή ονειρεμένη χρονιά

Να ξεκινήσω με μια ευχή για την νέα αυτή χρονιά. Μια ευχή κλεμμένη από μια φίλη-μαθήτρια που την έβαλε στόχο για τον χρόνο που μας ήρθε. Εύχομαι στον καθένα ξεχωριστά να βρει και να βαδίσει το μονοπάτι της ζωής του. Να βγει απ'τον λαβύρινθο των υποχρεώσεων, των ''πρέπει'' και των ''θέλω'' των άλλων και ν'ακολουθήσει αυτά που ευχαριστούν τον ίδιο. Αυτά που ονειρεύτηκε παιδί. Εκεί πίσω, αν δεν φοβηθούμε να γυρίσουμε, θα βρούμε αυτά που πραγματικά αγαπάμε. Οφείλουμε να δώσουμε στον εαυτό μας αυτήν την ευκαιρία. Να βρει ό,τι έχασε στο ποτάμι της ζωής, στον χείμαρρο αυτόν που μας παρασύρει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και φτάνουμε ξαφνικά σε όχθες που ποτέ δεν επιλέξαμε, τσακισμένοι κι ανήμποροι, κατά τα φαινόμενα, να γυρίσουμε πίσω και να βρούμε όσα σκορπίστηκαν απ'την ορμή του ποταμού, τα θέλω μας, τα όνειρά μας. 

κι έπιασα μολύβια μετά από καιρό...

Πριν λίγες μέρες σε μια επαρχιακή όμορφη πόλη αντίκρισα δυο μάτια με αυτή ακριβώς τη λαχτάρα. Ένα κορίτσι που'χει φτιάξει μια όμορφη οικογένεια και ψάχνει να βρει παράλληλα το δικό της μονοπάτι. Δεν χρειάστηκε να μου το πει για να καταλάβω πόσο αγαπάει τη ζωγραφική, είχα διακρίνει, πριν την συναντήσω, το πάθος της. Η συνάντηση απλά το επιβεβαίωσε. 

Χρόνο πολύ δεν είχαμε αλλά όσο και να μας λένε πολυλογούδες, εμείς οι γυναίκες μπορούμε, όταν θέλουμε, να περιγράψουμε μια ζωή μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό κάναμε δίνοντας έμφαση στα βιώματα που έχουν να κάνουν με την κοινή μας αγάπη. Και ταυτιστήκαμε σε πολλά. 

Γιατί κι εγώ άλλον δρόμο είχα πάρει στη ζωή μου. Μη πιστέψει κανείς πως με τα μολύβια έζησα από τα 20 μου, όταν αποφάσισα να μείνω μόνη μου, μακριά από την θαλπωρή της οικογένειας. Μιας οικογένειας που ήταν πάντα εκεί και μου έδινε την σιγουριά και την ασφάλεια της επιστροφής αλλά που εγώ πεισματικά αρνιόμουν και  ποτέ μου δεν μετάνιωσα γι'αυτό. Ο λόγος, πως ήθελα να ζήσω με τις δικές μου δυνάμεις, να αναμετρηθώ με τους φόβους μου, να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να γεμίσω εμπειρίες. 

Το'κανα και το χάρηκα αλλά στερήθηκα την μεγάλη μου αγάπη για πολλά χρόνια. Η ζωγραφική δεν ήταν αυτό που θα μου πλήρωνε το ενοίκιο ή θα μου γέμιζε το ψυγείο. Έκανα, λοιπόν, πολλές άλλες δουλειές, δύσκολες, άχαρες πολλές φορές. Δούλεψα για δυο ζωές, λέω καμιά φορά υπερβάλλοντας. Δουλειές που πάντα προσπαθούσα με κάποιον τρόπο να τις αγαπήσω για να μπορώ να τις κάνω σωστά.  Και τα κατάφερνα. Και πάλι θα τα καταφέρω, αν χρειαστεί, γιατί απ'όλο αυτό το ταξίδι έμαθα να επιβιώνω κι αυτό δεν είναι κάτι που το ξεχνάς. 

Χρωματιστά μολύβια σε ειδικό χαρτί suede

Κάποια γεγονότα, κάποιοι άνθρωποι (ένας περισσότερο όλων) αλλά και η τύχη, με'φεραν ξανά μπροστά στην μεγάλη μου αγάπη. Αυτή που είχε μείνει ασθμαίνοντας πίσω και δεν μπορούσε να με φτάσει, όσο εγώ έτρεχα και δεν προλάβαινα ούτε μια ματιά να της ρίξω. Εκείνη, όμως, με ακολουθούσε και παρ'όλη την κούρασή της, καθόλου δεν έχασε την γοητεία της, καθόλου δεν γέρασε, δεν φθάρηκε. Και ήρθε η στιγμή να μείνουμε τα δυο μας. Κι αυτό δεν έγινε ούτε εύκολα ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη. 

Και μαζί ήρθαν κι άλλα στη ζωή μου, όμορφα, που όμως ήθελαν κι αυτά τον χρόνο τους κι άσχημα που με διέλυσαν αλλά ο δρόμος για μένα ήταν πλέον ένας. Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν να κυνηγήσει τ'όνειρό του. Να ζήσει τη ζωή που θέλει, να κάνει αυτό που αγαπούσε αλλά πάντα το άφηνε στην άκρη γι'αργότερα. 

Ε, αυτό το αργότερα ας έρθει. Ας γίνει η αρχή. Εύχομαι σε κείνο το κορίτσι με το ζεστό χαμόγελο και την σπίθα στα μάτια, να 'ναι αυτή η χρονιά, αφετηρία για το δικό της ταξίδι και πραγματικά να με ''εκπλήξει'' όπως μου υποσχέθηκε! Και σ'όλους όσους έχω δίπλα μου, που μοιραζόμαστε εδώ και καιρό τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια θέλω, εύχομαι να συνεχίσουμε αυτή την όμορφη δημιουργική παρέα κι αυτή τη χρονιά και για πολλές ακόμη. 

Η ζωή δεν είναι μικρή όταν ζεις την κάθε στιγμή με όλες σου τις αισθήσεις. Υπήρξαν σύντομες μεγάλες ζωές και ατελείωτες μικρές, ανούσιες. Καλή μας χρονιά!

Για εκείνον που κάνει τα όνειρά μου πραγματικότητα...