Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Δυο πόρτες, μα ιστορίες πολλές.

  Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, είναι νομίζω γνωστό, όλο και πυκνώνουν τα flashback. Εννοώ οι αναδρομές στο παρελθόν και ειδικότερα στα παιδικά χρόνια. Αυτό έχω πάθει κι εγώ εδώ και πολύ καιρό... όχι πως με πήραν τα χρόνια αλλά παιδούλα δεν με λες πια. 

  Αφορμές γι'αυτά τα ταξίδια στο παρελθόν μπορεί να δοθούν από το οτιδήποτε. Πολύ απλά πράγματα κι εκεί που δεν το περιμένω, έρχονται να μου φέρουν μνήμες τόσο μακρινές που τις νόμιζα οριστικά ξεχασμένες. Έλα όμως που από έναν ήχο, μια μυρωδιά, μια στιγμιαία εικόνα, έρχονται και ζωντανεύουν, όχι μόνο γεγονότα και καταστάσεις, πολύ περισσότερο συναισθήματα. Αυτά τα άτιμα τα συναισθήματα που την ώρα της αναπόλησης, γίνονται τόσο δυνατά σαν να τα βιώνεις εκείνη τη στιγμή. 

  Τελικά νομίζω πως είμαστε ό,τι βιώσαμε παιδιά. Ό,τι ακούσαμε και είδαμε, ό,τι γευτήκαμε και ακουμπήσαμε... ό,τι μάθαμε αυτά τα πρώτα μας χρόνια στη ζωή. Θα μου πείτε. μα η υπόλοιπη ζωή μας, οι εμπειρίες μας, οι γνώσεις μας; Αυτά δεν μας διαμορφώνουν; Δεν μας σμιλεύουν τον χαρακτήρα; Όλα αυτά τα δεχόμαστε και τα επεξεργαζόμαστε βάση του τι έχουμε βιώσει παιδιά. Αυτό καθορίζει την πορεία μας, το πως θα αντιμετωπίσουμε τη ζωή και τις δυσκολίες που θα μας παρουσιαστούν, πως θα διαλέξουμε τους φίλους μας, τους συντρόφους μας, το επάγγελμά μας. Πώς θα συμπεριφερθούμε μέσα σ'αυτές τις σχέσεις, πως θα αντιδράσουμε στην επιτυχία, στην ήττα, στην απόρριψη ακόμα και στην απώλεια.   Θα μπορούσα να πω πως είμαι απόλυτα σίγουρη γι'αυτό και τα παραδείγματα τόσο στον εαυτό μου, όσο και στους γύρω μου, άπειρα.

Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια pastelmat



   Συνηθίζουν να λένε οι άνθρωποι της γενιάς μου, πως είμαστε τυχεροί που ζήσαμε εκείνα τα αγνά χρόνια, που η ζωή ήταν πιο απλή και οι ανθρώπινες σχέσεις καθαρές και ουσιαστικές. Η λογική μου λέει πως το ίδιο θα λέει κάθε γενιά που θα μεγαλώνει και θα συγκρίνει το παρόν με το παρελθόν. Η καρδιά μου όμως θα πει ακριβώς το ίδιο που λένε όλοι. Ναι, νιώθω τυχερή που θυμάμαι την μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, ακόμη και τη γεύση του (κάτι κουταλιές τις έχουμε δοκιμάσει όλοι νομίζω...χαχα), που έχω εικόνες από το βρεγμένο χορτάρι εκείνα τα υγρά χειμωνιάτικα πρωινά που τουρτουρίζαμε πηγαίνοντας στο σχολείο. Που ξεχώριζα τις εποχές όχι απ'τα βιβλία και την τηλεόραση αλλά τις έβλεπα να εναλλάσσονται μπροστά μου. Νιώθω τυχερή που ξέρω πώς μυρίζει ο ασβέστης και πώς τρίζουν τα κλίματα όταν καίγονται. 

  Είμαστε όλοι τυχεροί που ζούσαμε σε σπίτια που δεν είχαν καμία πολυτέλεια μεν αλλά είχαν άρωμα δικό τους, είχαν ξεχωριστή προσωπικότητα και κάθε αυλή έλεγε και μια ιστορία. Κάθε τόπος, κάθε γειτονιά, κάθε δρομάκι, ένα διαφορετικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα. Τώρα τι αναμνήσεις μπορεί να'χει ένα παιδί από ένα μπαλκόνι, ένα πανομοιότυπο με τα διπλανά μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας που όμοιές της μπορείς να βρεις παντού, δεν μπορώ να το φανταστώ. Άχρωμα όλα κι άγευστα. Λίγα πράγματα ξεχωρίζουν και χαράζουν σημάδια στο νου, πια. Κι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν και τ'ανακαλύπτουν ή ακόμα καλύτερα, τα δημιουργούν, είναι αυτοί που θαυμάζω κι αγαπώ περισσότερο. 

Χρωματιστά μολύβια pastelmat


  Αφορμή για όλα αυτά που σας είπα, είναι δύο μου έργα που θέλω να σας δείξω, Δυο έργα ζωγραφισμένα με μολύβια  αλλά περισσότερο με αγάπη, ακριβώς γιατί μου 'φεραν αναμνήσεις παιδικές, θύμισες από αυτές τις εποχές που όλα είχαν ξεχωριστό χαρακτήρα. Κάθε πόρτα διαφορετική, δουλεμένη με υλικά της γης και βαμμένη με χρώματα αντιπροσωπευτικά των ανθρώπων που προστάτευαν. 

  Αγαπώ τις παλιές πόρτες για κάποια αιτία που δεν έχω καθορίσει. Ίσως γιατί συχνά αποτελούν έργα τέχνης, ίσως γιατί μου θυμίζουν όλα αυτά που προανέφερε... ίσως γιατί μαζί με την ομορφιά κρύβουν και μια γοητεία για το άγνωστου που βρίσκεται πίσω τους... το ''άβατον'' του καθενός μας. 

  Μακάρι να μην είχαμε καταστρέψει όλα αυτά τα αριστουργήματα, Μακάρι να'χαμε κρατήσει την ποιότητα και το γούστο μας, αυτό που δεν χρειαζόταν χρήματα και διακοσμητές για να αναδειχθεί. Μακάρι να μάθουμε από τα λάθη μας και ν'αλλάξουμε πραγματικά της ζωές απαλλαγμένοι από την ματαιοδοξία μας. 

Πόρτες κλειστές πια, περισσότερο ανοιχτές τότε, σαν τις καρδιές μας. 






Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Με τα μολύβια μου ως τη Ζάκυνθο...

  Από που ν'αρχίσω και τι να σας πρωτοπώ... Θα κάνω μια προσπάθεια να σας μεταφέρω λίγα απ'όσα έζησα κι ένιωσα, αυτές τις μέρες, ευτυχώς όχι με την φόρτιση του τέλους. Η έκθεση είναι σε εξέλιξη κι εμένα με περιμένει και πάλι ένα όμορφο ταξίδι. Στο διάλειμμα αυτό της προσωρινής επιστροφής και των υποχρεώσεων της καθημερινότητας, οι εικόνες και τα γεγονότα είναι ακόμη έντονα και με δυσκολία μπαίνουν σε μια σειρά για να γίνουν περιγραφή. Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα, μια σκέψη, ένα όνειρο που έγινε απόφαση σε μια στιγμή... γιατί έτσι γίνεται συνήθως με τα ωραία. Τα συζητάς, τα αναλύεις, τα ζυγίζεις και τελικά φτάνει μια στιγμή για να γίνουν πραγματικότητα. 
  Και τούτη η ιδέα δεν ήταν καθόλου εύκολο να πραγματοποιηθεί. Πολλά μικρά και μεγάλα εμπόδια έρχονταν και μας την καταπλάκωναν συχνά πυκνά αλλά όταν κοιτάζεις τον στόχο, διάβασα σε ένα βιβλίο απ'αυτά που ''και καλά'' σου μαθαίνουν τη ζωή (όχι δεν μαθαίνεται στα βιβλία η ζωή αλλά να που κάτι μένει κάθε φορά που διαβάζεις κάτι), όποιο εμπόδιο κι αν βρεθεί απλά το προσπερνάς χωρίς να αλλάζεις τον προορισμό σου. Η κατάληξη είναι για σένα ο μόνος δρόμος, οπότε κάνεις ό,τι χρειάζεται για να φτάσεις εκεί. 




  Για τι πράγμα μιλάω θα μου πείτε και μάλλον θα'χετε και δίκιο. Ξεκίνησα λίγο ανάποδα έχοντας στο νου μου πως μέσα από το ΦΒ οι περισσότεροι έχετε πάρει μια ιδέα. Να σας πω, λοιπόν, πως αυτές τις ημέρες έχω την χαρά να βρίσκεται σε εξέλιξη μια ατομική μου έκθεση στην αγαπημένη, πλέον, Ζάκυνθο. Μια έκθεση που εγκαινιάστηκε το προηγούμενο Σάββατο και θα ολοκληρωθεί το επόμενο, με ένα σεμινάριο που ήταν και η αρχική αφορμή γι'αυτό το ταξίδι. 
  Πριν από οτιδήποτε άλλο να πω δυο λόγια για τον χώρο που μας φιλοξενεί. Δίπλα στη θάλασσα και με το φεγγάρι να σε λούζει όλες αυτές τις ημέρες... τι καλύτερο να θελήσει κανείς; Πρόκειται για το Irida Art Studio, έναν χώρο που προσφέρουν οι ιδιοκτήτες του, αφιλοκερδώς σε νέους καλλιτέχνες και μιας και ανήκουν κι αυτοί στην καλλιτεχνική οικογένεια, τον έχουν διαμορφώσει έτσι ώστε να αναδεικνύονται τα έργα τέχνης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τους ευχαριστώ πολύ και τους εύχομαι να συνεχίσουν να είναι έτσι γενναιόδωροι και δημιουργικοί και να προσφέρουν σ'αυτό το νησί που, όπως διαπίστωσα, διψάει για τέχνη! 

Οι ήλιοι ήρθαν κι έδιωξαν τη βροχή για χάρη των εγκαινίων

  Όσο για τις δικές μου εντυπώσεις από την ημέρα των εγκαινίων αλλά και τις επόμενες, δεν έχω τρόπο να τις περιγράψω χωρίς να φανώ υπερβολική ή το λιγότερο ''ψωνισμένη''. 













Τόσο θετικά και ενθαρρυντικά λόγια, δεν έχω ακούσει ποτέ ως τώρα σε καμιά μου παρουσίαση, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω ό,τι άλλο έχω κάνει. Απλά είμαι ευγνώμων γι'αυτούς τους ανθρώπους και τα όσα με την καρδιά τους μου εκφράζουν, χωρίς να με γνωρίζουν, χωρίς να έχω καμία σχέση με τον τόπο τους και πραγματικά με κάνουν να νιώθω εκτός από ντροπή (που είναι το πρώτο,χαχα), την επιθυμία να επιστρέψω και να επαναλάβω κάτι ανάλογο, με την ευθύνη να βαραίνει περισσότερο τα χέρια μου για το αποτέλεσμα που θα τους παρουσιάσω. 




                            




  Χωρίς τον καλό μου άγγελο, όμως, τίποτα απ'όλα αυτά δεν θα γινόταν αλλά και να γινόταν δεν θα'χε το ίδιο χρώμα, την ίδια αίσθηση, την ίδια αξία... ένας άγγελος που έτρεξε, αγχώθηκε, κουράστηκε, χάρηκε, συγκινήθηκε, πίστεψε και τελικά τα κατάφερε να μου κάνει αυτό το δώρο. Τι να σας πω για την Χαρά; Λες και δεν ξέρετε για την φιλία μας, για την αγάπη μας για τα όσα όμορφα έχουμε ζήσει από εδώ μέσα. Θέλω να την ευχαριστήσω μα μου ακούγεται πολύ λίγο και πολύ τυπικό για να εκφράσει αυτά που πραγματικά θα'θελα. Εκείνη ξέρει κι αυτό μου αρκεί. Κάθε βράδυ βρίσκεται εκεί και παρουσιάζει τη δουλειά μου καλύτερα απ' ό,τι θα το'κανα εγώ κι εγώ νιώθω πολύ όμορφα που άφησα στα δικά της χέρια τα κομμάτια της δημιουργικής μου πλευράς. 

Δεν βάζω πιο κοντινή... κρατώ τις αποστάσεις γιατί λίγο η ζέστη...  λίγο τα λόγια της Χαράς...χαχαχα... 

  Και φυσικά δεν μείναμε μόνο στα της έκθεσης. Ποιος θα μας πίστευε άλλωστε! Κάναμε και τις βόλτες μας, απολαύσαμε και τις φεγγαράδες μας και γελάσαμε... 

Τόση ομορφιά σε μια βόλτα!

... γελάσαμε τόσο που φοβηθήκαμε μη μας έρθει το φεγγάρι κατακούτελα...χαχαχα.






 Να'στε όλοι καλά, να κάνετε όσα αγαπάτε, να αγαπάτε όσα κάνετε και να μη γκρινιάζετε... η ζωή εξακολουθεί να είναι ωραία! 





Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Βάλαμε λουκέτο!

  Ααα... έχω τόσο καιρό να κάνω ανάρτηση! Ομολογώ πως δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Εδώ ο κόσμος καίγεται, θα μου πεις κι εσύ τις αναρτήσεις κοιτάζεις; Που να κοιτάξω; Όπου και να στρέψω το βλέμμα μου αυτόν τον καιρό, μαυρίλα βλέπω. Μόνο εδώ φωτίζει λίγο... λέω να κάτσω μια στιγμή ν'ανασάνω γιατί εκεί πάνω δεν λένε να τελειώνουν.
  Δεν θέλω να μιλήσω για την επικαιρότητα. Την παρακολουθούμε όλοι ανελλιπώς. Θέλω να σας πω μόνο αυτό, πως τα αδιέξοδα δεν έχουν σωστή και λάθος επιλογή, ακριβώς γιατί είναι αδιέξοδα. Και σ'ένα τέτοιο έχουμε βρεθεί. Πρώτα πρέπει να δημιουργήσουμε τις διεξόδους και μετά να δούμε προς τα που είναι το καλύτερο να πάμε. Και το βασικότερο, να πάψουμε να τρωγόμαστε και να ρίχνουμε ευθύνες ο ένας στον άλλον.
  Δεν με απογοητεύει τίποτα, δεν νιώθω προδομένη, δεν μου φταίει κάποιος συγκεκριμένος. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι αποτέλεσμα πολλών παραμέτρων και το μόνο που θέλω είναι να δουλέψω για κάτι καινούριο, μια νέα πραγματικότητα, να δω τους ανθρώπους ν'αλλάζουν τις προτεραιότητές τους και τα μέχρι τώρα standards. 
Αυτό και πάω παρακάτω. 


  Αυτή η χρονιά (εγώ μετράω τα χρόνια ως σχολικά... δεν μπορώ με τίποτα να το ξεπεράσω) ήταν αρκετά κουραστική αλλά ταυτόχρονα και πολύ ευχάριστη. Είχε πολλά μαθήματα, σεμινάρια, εκθέσεις, ζωγραφική, όσο επέτρεπαν οι ρυθμοί (κι ευτυχώς όχι οι θεσμοί...χαχα...παλεύω να αποφύγω αλλά πάει μόνο του), είχε ευχάριστες και δημιουργικές συναντήσεις...  είχε μεγάλη ποικιλία και πολύ τρέξιμο. 
  Και μη νομίζετε πως τελειώσαμε...όχιιι (ουπς, πιπέρι), έχουμε ακόμη κάτι να περιμένουμε. Πολλά έχουμε για την ακρίβεια αλλά εγώ ένα θα μαρτυρήσω προς το παρόν. Ένα eurogroup ααα... βίωμα λέμε έγινε... ένα σεμινάριο ήθελα να πω, αυτή τη φορά στο Ηράκλειο της Κρήτης που τόσο καιρό το σχεδιάζουμε και τώρα χαίρομαι πολύ που θα γίνει πραγματικότητα. Ορίστηκε για τον Αύγουστο (το πιθανότερο την Κυριακή 9 του μήνα) και πλέον μετράμε αντίστροφα. Δεν λέω αν όλα πάνε καλά... θα γίνει όπως και να'χει.
  Ξέχασα να σας πω και αναγκάζομαι να γυρίσω πάλι στην επικαιρότητα (καλά που μας διαβεβαίωσες κοριτσάκι μου πως δεν θα το κάνεις... εδώ δεν κράτησαν άλλοι κι άλλοι τον λόγο τους εγώ θ'αποτελέσω εξαίρεση;) πως είμαι θύμα του capital control. Εγώ κι όλες οι κυρίες των ΒΠ περάσαμε και  περνάμε δύσκολες ώρες. Καλά που είδα κι έπαθα να καταθέσω αίτηση για μια μεγάλη έκθεση στον Καναδά (διότι έπρεπε να πληρώσω και τη συνδρομή μου αλλά με τι μούτρα; Ή μάλλον με τι κάρτα;), κινδυνεύει να μείνει και η μπουγάδα μου στας Αμέρικας  διότι πάλι δεν θα μπορώ να πληρώσω τα έξοδα επιστροφής. Έχω αποθέσει τις ελπίδες μου στο Μισιρλάκι που ως Μαγκάιβερ θα μου βρει λέει τρόπο... τι να πω...έχει ξεφύγει από τις πάστες και τα γκέσο... πρέπει να την προσλάβουν στο Οικονομικών να τους τα λύσει όλα. 
  Είδατε τι βάσανα έχω η καλλιτέχνιδα; Αγωνίες όχι αστεία! Αν καταλάβω πως όλο αυτό έγινε για να μου κόψουν την καριέρα... Οκ...λέμε και καμία χαζομάρα να περάσει η ώρα και πολύ περισσότερο να ελαφρύνει η βαριά μας ψυχολογία. Αν είναι να θυσιάσω την μπουγάδα μου για το εθνικό συμφέρον, κομμάτια να γίνει. 
  Και μια και μιλάμε για αδιέξοδα και δεσμά, ένα έργο που ταιριάζει γάντι στην κατάστασή μας. Θα τις σπάσουμε λέτε τις αλυσίδες; Γιατί όχι...το'χουμε ξανακάνει.... μπορεί να μην είναι ακόμη η ώρα αλλά θα'ρθει...κάποια στιγμή θα'ρθει.

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί pastelmat





Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Γραφίτες... test drive!

  Αυτή την ανάρτηση την σχεδιάζω καιρό. Μα έλα που όλο κάτι γίνεται και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Και τώρα δηλαδή χλωμό το βλέπω αλλά θα προσπαθήσω. Το πόσο θα'θελα η μέρα να'χει άλλες τόσες ώρες δεν λέγεται... και δεν νομίζω να πρωτοτυπώ. Πολλά αυτά που θέλουμε να κάνουμε, πολλά κι αυτά που δεν θέλουμε αλλά πρέπει να γίνουν κι έτσι κυλάνε οι μέρες κι όλο αφήνουμε πίσω πράγματα.

Γραφίτης Staedtler lumograph σε pastelmat

  Να μη γκρινιάζω όμως γιατί μόλις επέστρεψα από μια μικρή αλλά υπέροχη απόδραση-έκπληξη. Έκπληξη, πρώτον, γιατί ήταν δώρο αγάπης των κοριτσιών (μαθητριών) που ήρθαν κοντά μου λόγω της ζωγραφικής (η οποία μεταφράστηκε σε αγάπη για τα μολύβια) και με την αφορμή της έκθεσης γνωρίστηκαν κι έδεσαν απίστευτα μεταξύ τους και δεύτερον γιατί ο προορισμός ήταν αναπάντεχα όμορφος. Είχα μια άποψη γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο Ναύπλιο αλλά θες που έχουν περάσει χρόνια, θες που η ματιά αλλάζει με τα μεγάλωμα, μπορώ να πω πως το ερωτεύτηκα! Σας ευχαριστώ κορίτσια μου γλυκά, τόσο πολύ και σας αγαπώ ακόμη περισσότερο! 
  Μπαίνω στο θέμα μου όμως γιατί πολύ το καθυστερώ και θα μου φύγετε...χαχα. Θέλω να σας μιλήσω για τον γραφίτη. Αυτό το απλό αλλά υπέροχο υλικό που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν ξέρουμε όλα του τα μυστικά. Είναι η βάση και συνήθως το πρώτο υλικό για να ξεκινήσει κάποιος με την ζωγραφική. Από μόνος του όμως αποτελεί ένα μέσο ολοκληρωμένο που μπορεί να δώσει υπέροχα έργα τέχνης. 
  Αυτά τα'χουμε πει κι άλλες φορές. Αυτό που θέλω σήμερα να σας δείξω είναι μια αξιολόγηση μολυβιών διαφόρων εταιρειών. Γιατί δεν είναι όλα τα μολύβια ίδια. Και φυσικά μιλώ για τις καλλιτεχνικές-επαγγελματικές σειρές κάθε φίρμας κι όχι σχολικά. 
  Το όποιο δικό μου συμπέρασμα δεν υποτιμά κάποια μάρκα γιατί στον καθένα ταιριάζει κάτι διαφορετικό. Επίσης αναλόγως το θέμα και του τι έχει στο μυαλό του ο κάθε καλλιτέχνης, μπορεί να δουλεύει με διάφορους τύπους μολυβιών κι όχι να περιορίζεται σε μια επιλογή. 

  Πάμε, λοιπόν, να δούμε τ'αποτελέσματα. Δοκιμάζω οκτώ διαφορετικές μάρκες μολυβιών. Με κάποιες απ'αυτές έχω δουλέψει περισσότερο κι έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη, με κάποιες λιγότερο. Κι έχω και μια αδυναμία που θα την καταλάβετε διαβάζοντας. Σε κάθε ένα σας δείχνω το αποτέλεσμα δύο διαφορετικών βαθμίδων σκληρότητας, ενός 2Β και ενός 4Β. 


Faber Castell 9000  Ένα αξιόπιστο μολύβι με πολύ καλή ποιότητα γραφίτη που όμως είναι αρκετά γυαλιστερός για τα γούστα μου. Στα θετικά του η εύκολη εύρεσή του στην χώρα μας. Υπάρχει και στο τελευταίο βιβλιοπωλείο!
Steadler Mars Lumograph Πάρα πολύ καλός γραφίτης, σχεδόν ματ! Έχει στην γκάμα του το πιο δυνατό 8Β ever! Τόσο μαύρο που αμφιβάλω αν είναι κανονικός γραφίτης ή περιέχει και κάποιο άλλο υλικό. Άλλοτε αυτό είναι θετικό άλλοτε όχι. Εξαρτάται πάντα από το τι θέλουμε να κάνουμε. Θα τα βρείτε στην Ελλάδα αλλά όχι τόσο συχνά όσο τα Faber. Αξίζουν λίγο παραπάνω ψάξιμο. 
Caran d'ache Grafwood Εξαιρετικός γραφίτης με βελούδινη υφή. Ζωγραφίζεις και το μολύβι ''πετάει''. Άψογος! Όχι ιδιαίτερα ματ αλλά δεν μπορούμε να τα'χουμε όλα! Στα αρνητικά η δυσκολία να τα βρεις στην Ελλάδα αλλά και η τσουχτερή τιμή τους! Σχεδόν τρεις φορές ακριβότερα από τα υπόλοιπα! Μιλάμε όμως για την Ferrari των μολυβιών! Για τους λάτρεις του γραφίτη αξίζει!
Palomino Blackwing 602 Γι'αυτό το μολύβια έχω κάνει ολόκληρη ανάρτηση στο παρελθόν. Ένα ιστορικό μολύβι που ξαναβγήκε στην παραγωγή. Είναι μαγεία! Ζωγραφίζεις κι έχεις την αίσθηση του μεταξιού. Ναι, μόνο έτσι μπορώ να το περιγράψω. Άψογο! Θεωρείται από πολλούς το καλύτερο μολύβι του κόσμου! Θα τολμήσω να πω πως συμφωνώ, τουλάχιστον σε ό,τι έχω δοκιμάσει. 
  Η τιμή του ιδιαίτερα προσιτή. Φυσικά στην Ελλάδα δεν τα βρίσκεις. Ίσως με δυσκολία στην Ευρώπη κάπου το πετύχεις. Ένα καθαρά Αμερικάνικο προϊόν που αν έχετε θείο στον Σικάγο μη διστάσετε να του το ζητήσετε ως δώρο...χαχα. Η διαφορά του με τα άλλα μολύβια είναι πως δεν έχει την γνωστή διαβάθμιση (γι'αυτό και δεν βλέπετε να'χω το αντίστοιχο αποτύπωμα του 4Β). Σαν σκληρότητα θα μπορούσε να είναι ένα 2Β. Η εταιρεία που το παράγει έχει δημιουργήσει άλλα δυο μολύβια της ίδιας φιλοσοφίας και ποιότητας, λίγο πιο μαλακά που αντικαθιστούν κάποιες διαβαθμίσεις. Μπορεί όμως να συνδυαστεί και με άλλα. Είναι και πανέμορφο σχεδιαστικά! Αξίζει να υπάρχει στη συλλογή σας! 
Prismacolor Turquoise Απ'αυτό το μολύβι ομολογώ πως περίμενα περισσότερα. Αμερικάνικο κι αυτό στην καταγωγή του (όχι μη το ψάξετε στην Ελλάδα) από μια εταιρεία από τις μεγαλύτερες της χώρας. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω... δημιουργεί μια άσχημη αίσθηση όταν γράφει στο χαρτί, δεν είναι απαλό αλλά μάλλον τραχύ και ολίγον ανατριχιαστικό στον ήχο του. Δεν τρελάθηκα με λίγα λόγια. Από εμφάνιση, πολύ κομψό.
General Pencil Kimberly Η General είναι η μεγαλύτερη εταιρεία μολυβιών στην Αμερική. Το συγκεκριμένο μολύβι πρέπει να είναι και το αγαπημένο των Αμερικάνων. Σαν εμφάνιση δεν σου γεμίζει το μάτι...μάλλον για φθηνό απλό μολύβι το περνάς. Η ποιότητά του όμως είναι πολύ καλή. Θα πω και πως μ'αυτό έχω την ίδια σχεδόν αίσθηση με το prismacolor, κάπως τραχιά αλλά έχουν ένα πλεονέκτημα μοναδικό. Είναι εντελώς ματ το αποτέλεσμά τους. Εάν αυτό είναι το ζητούμενό σας, αξίζει να τα έχετε. Έχω γίνει κουραστική... αλλά στην Ελλαδίτσα μας δεν υπάρχουν ούτε αυτά.
Cretacolor Fine Art Graphite Όμορφο και αρκετά ποιοτικό μολύβι. Αρκετά απαλό και ελαφρώς γυαλιστερό. Η ιδιαιτερότητά του είναι πως είναι πιο μαλακό από τα συνηθισμένα και το 2Β για παράδειγμα δίνει το αποτέλεσμα ενός πιο μαλακού μολυβιού. Οπότε για όποιον τα χρησιμοποιεί καλό είναι να ξεκινήσει με σκληρότερα νούμερα. Και ναιιι μπορείτε να το βρείτε στην χώρα μας...χαχα. Έκπληξη! 
Derwent Graphic Εδώ θα τα χαλάσουμε... Ενώ δεν είναι κακός γραφίτης, το αντίθετο θα έλεγα, έχει ένα τρομερό μειονέκτημα. Σπάνε οι μύτες απίστευτα συχνά! Παίρνεις το καινούριο σου το μολυβάκι και σε δυο λεπτά έχει γίνει σαν το νύχι...χαχα. Ναι, υπάρχουν αν ψάξεις καλά αλλά μη κουραστείς και πολύ. Να κρατήσω μια επιφύλαξη πως έπεσα σε σκάρτη παρτίδα... αλλά δεν θέλω να ξαναδοκιμάσω γιατί είμαι και σε ηλικία που δεν κάνει να εκνευρίζομαι...χαχα. 



  Να συμπληρώσω πως εκτός από τον πυρήνα του μολυβιού, ρόλο για μένα παίζει και η ποιότητα του ξύλου που τον περιβάλει. Κι αυτό για τον έναν και πολύ σημαντικό λόγο... για τον τρόπο που συμπεριφέρεται στο ξύσιμο. Ένα σκληρό και κακής ποιότητας ξύλο θα σας παιδέψει. Στις παραπάνω εταιρείες χρησιμοποιείται καλής ποιότητας ξύλο με κορυφαίο ίσως αυτό της Caran d'ache και του Blackwing. 
  Με λίγα λόγια υπάρχουν μολύβια για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια. Για όποιον πιστεύει πως δεν παίζει ρόλο το μέσο αλλά μόνο το ταλέντο και η ικανότητα, θα πω πως διαφωνώ κάθετα. Φυσικά αν έχεις ταλέντο θα μπορέσεις να φτιάξεις υπέροχα έργα με όποιο μολύβι βρεθεί μπροστά σου αλλά πρέπει σίγουρα να έχει κάποιες προδιαγραφές. 
 Από κει και πέρα, το σωστό υλικό σου δίνει άλλες δυνατότητες και μπορεί να σε απογειώσει. Το μολύβι, γραφίτης ή χρωματιστό, είναι γνωστό πως το λατρεύω. Έρωτας που δεν περνά! Και αυτό που μου δίνει αστείρευτη χαρά, είναι που το αγαπούν κι όσοι το γνωρίζουν. Με τόσο έρωτα γύρω μου, δεν έχω... παρά να ονειρεύομαι!




Κι έχω όνειρα πολλά...


Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Αναμνήσεις με όλες τις αισθήσεις.

  Θες ο καιρός που δεν μας βοήθησε καθόλου, θες τα τόσα που έχουμε όλοι και τρέχουμε, έφτασε το Πάσχα χωρίς να το καταλάβουμε. Μπορεί τα Χριστούγεννα να είναι για μένα και για τους περισσότερους, η αγαπημένη γιορτή του χρόνου, το Πάσχα, όμως, κουβαλά τις περισσότερες αναμνήσεις. Γεύσεις, μυρωδιές, μουσικές... Τα παιδικά μας χρόνια. Αυτά που μένουν χαραγμένα στην μνήμη και δεν ξεχνιούνται ποτέ. Κακάο χωρίς γάλα, μαρμελάδα στο ψωμί, βραστές πατάτες, ελιές... μια βδομάδα νηστεία που φαινόταν αιώνας! Κι εκείνο το σοκολατένιο αυγό στο ψυγείο γινόταν ο μόνος σκοπός της ύπαρξής μας...χαχα. Να μυρίζει τ'αγιόκλημα, η πασχαλιά... να μοσχοβολούν οι γειτονιές. Όλες οι αυλές ασβεστωμένες, τα πεζούλια, οι κορμοί των δέντρων, όλα κάτασπρα και πεντακάθαρα. Το μικρό εκκλησάκι, λίγο πιο πάνω από το πατρικό σπίτι, κάθε βράδυ φωτισμένο, γεμάτο κόσμο. Οι ομορφότεροι ψαλμοί αυτές τις μέρες. 

''Chania''
Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια pastelmat



  Καθόλου δεν μιλώ με θρησκευτικό συναίσθημα... απέχω πολύ απ'αυτό εξάλλου... μιλώ για μνήμες γλυκές που συνέβαλαν σ'αυτό που είναι ο καθένας μας σήμερα. Και τώρα καλούμαστε να φτιάξουμε τις μνήμες των δικών μας παιδιών. Πάντα θ'αναρωτιέμαι αν αυτά που ζουν σήμερα τα παιδιά, με τις τόσο διαφορετικές συνθήκες και το ξεθώριασμα των εθίμων, θα'ναι γι'αυτά αναμνήσεις έντονες όπως οι δικές μας. Πιστεύω πως ναι αλλά ίσως να'ναι λίγο αλλιώς. Ο κόσμος αλλάζει και καλά κάνει, γιατί πάντα αυτό έκανε, ας αλλάξουν και οι αναμνήσεις μας, αρκεί να'ναι όμορφες. 

''Contrasts''
Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί

  Και πριν κλείσω και σας ευχηθώ για τις μέρες που έρχονται, ένα ευχάριστο νέο (κάποιοι το ξέρετε ήδη από το μαρτυριάρικο FB). Στην φετινή διεθνή έκθεση του συνδέσμου των ζωγράφων με χρωματιστά μολύβια της Αγγλίας (UKCPS), δυο έργα μου έγιναν δεκτά. Η μπουγάδα μου, που την έχω παρουσιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση και τ'αγαπημένα μου Χανιά. Η έκθεση θα γίνει τον Μάιο και ήδη το δεματάκι που θα τα ταξιδέψει στο Λονδίνο, είναι έτοιμο. 

  Να σας ευχηθώ να περάσετε όσο γίνεται ομορφότερα αυτές τις μέρες, να ξεκουραστείτε, να βρεθείτε με πρόσωπα αγαπημένα και να κάνετε ό,τι σας ευχαριστεί και σας... ανασταίνει!

Καλή Ανάσταση 





Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Αχ, να'ταν κι άλλο!

  Είδατε σίγουρα και διαβάσατε αρκετά για την έκθεση των μαθητριών αλλά οφείλω να καταθέσω και τη δική μου ματιά κι όχι μόνο το οφείλω αλλά το θέλω κιόλας. Θα ξεκινήσω λέγοντας πως ό,τι έγινε ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.





  Ήξερα πως θα είναι μια όμορφη έκθεση, ήξερα πως τα κορίτσια μου θα το χαρούν και θα το απολαύσουν αλλά δεν φανταζόμουν πως θα είναι όλα σε υπερθετικό βαθμό! Από την ημέρα του στησίματος φάνηκε η καλή μας χημεία ( τα περισσότερα κορίτσια γνωρίστηκαν εκείνη την ημέρα μεταξύ τους) που τις επόμενες ημέρες επιβεβαιώθηκε και στο φινάλε κορυφώθηκε! Τα έργα ''έκατσαν'' στους παλιούς πέτρινους τοίχους και αναδείχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο. 
  Να πω εδώ πως το BooArt cafe είναι ένας υπέροχος χώρος στην καρδιά της Αθήνας, σε μια περιοχή που η τέχνη αναβλύζει σε κάθε γωνιά της, ζεστός και φιλόξενος, τόσο που δεν θέλεις να φύγεις...χαχα... τα κορίτσια μου το βίωσαν αυτό από πρώτο χέρι. 



  Τα εγκαίνια ήταν μια βραδιά μαγική. Όσοι ήρθαν μοιράστηκαν την χαρά μας και μας έντυσαν με τα πιο γλυκά και ενθαρρυντικά λόγια. Το άγχος της πρώτης δημόσιας έκθεσης (μιλώ για τα κορίτσια) ξεπεράστηκε μονομιάς και τις μεταμόρφωσε στις πιο έμπειρες οικοδέσποινες για όλες τις υπόλοιπες ημέρες. Τα βήματα στα σκαλάκια που οδηγούν στον επάνω όροφο έγιναν ανάλαφρα και το καμάρι και η υπερηφάνεια περίσσευε. Όχι δεν μιλώ για έπαρση, αυτό απαγορεύεται δια ροπάλου στην μικρή μας ομάδα. Όσοι μας πλησιάζουν το γνωρίζουν. 



  Ακούσαμε, λοιπόν, πολύ κολακευτικά λόγια και το σπουδαιότερο όχι μόνο για τη δουλειά μας αλλά περισσότερο για την συμπεριφορά μας... ναι... σ'αυτό πήραμε άριστα! Χαμόγελα, χαρά, κέφι, ευγένεια... μα τι κορίτσια έχω εγώ! Φούσκωνα κάθε φορά που μου τα παίνευαν. Μια όμορφη παρέα που με κοινό παρονομαστή την αγάπη για την ζωγραφική (και τα μολυβάκια ιδιαιτέρως), που χαίρεται να δημιουργεί και να μαθαίνει, βίωσε την κοινή εμπειρία αυτών των ημερών, φόρτωσε εικόνες, πλημμύρισε συναισθήματα, έζησε με την ψυχή της. 



                                         



  Επιτρέψτε μου να μιλήσω σε δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο και να απευθυνθώ στις υπέροχες δεκάξι μου! 
  Με συγκινήσατε πολλές φορές κορίτσια μου γλυκά και μου δώσατε τόσα πολλά που ήδη σκέφτομαι με ποιο τρόπο θα σας ξαναδώ μαζί, τόσο χαρούμενες και τόσο δεμένες. Έχω πολλά στο μυαλό μου και ίσως κάποια φαντάζουν όνειρα αλλά μου γλυκαίνουν τόσο πολύ το μέσα μου που λέω να τα θεωρήσω πραγματικότητα και να τα επεξεργαστώ ως εφικτά... και που ξέρεις... από όνειρα δεν πέθανε ποτέ κανείς...χαχαχα. Άσε που σκέφτομαι την έκφραση που θα πάρουν οι φάτσες σας αν καταφέρω κάτι από αυτά που περνούν κατά εκατοντάδες (καλλιτέχνης παιδί μου... φεύγει ο νους) από το μυαλό μου...χαχαχα. 











  Είστε πολύ τυχερές που μπήκε η ζωγραφική και η δημιουργία στη ζωή σας, όπως είμαι κι εγώ και κάθε άνθρωπος που ασχολείται με τις τέχνες. Είμαι πολύ τυχερή που σας έχω μαζί μου και που όσο κι αν δεν το δέχεστε παίρνω από σας πολλά περισσότερα απ'όσα φαντάζεστε. Κάθε μία σας μοναδική, μια ξεχωριστή εμπειρία για μένα. Μου λείπει αυτό που ζήσαμε από το πρώτο λεπτό που χωριστήκαμε εκείνο το βράδυ και ξέρω πως το ίδιο νιώσατε κι εσείς. Έχουμε όμως πολλά όμορφα πράγματα να κάνουμε γυρίζοντας στο εργαστήρι ( κι εσείς οι μακρινές, που μας λείπετε διπλά, στην αύρα του) και θα δουλέψουμε με όρεξη μεγαλύτερη από ποτέ. Θα συνεχίσω να σας δίνω ό,τι μπορώ και όσο περνά από το χέρι μου, θα σας γεμίζω φτερά, εμένα ήδη μ'έχετε ανεβάσει στα ουράνια! 
Σας αγαπώ πολύ. 
Σας ευχαριστώ για όλα!








  Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν και είδαν από κοντά την προσπάθειά μας αλλά και τους μακρινούς που δεν τα κατάφεραν αλλά μας γέμισαν με όμορφα μηνύματα και σχόλια και μας τίμησαν με τον καλύτερο τρόπο. 



Υπόσχομαι συνέχεια! 


Παράρτημα!!! (Διότι η κάρτα γύριζε μια βδομάδα και σήμερα επέστρεψε στα χέρια μου)


Κι αυτό ήταν το απρόσμενο δώρο που πήρα από τα κορίτσια μου την ημέρα που μαζέψαμε τα έργα! Δεν μπορώ να μη σας το δείξω! Δεν είναι απίστευτες; Να γιατί είπα τόσο καλά λόγια...χαχαχαχαχα...
Προορισμός... το υπέροχο Ναύπλιο!!!