Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο...

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο... κι ένα ευχαριστώ επίσης!!! 


Χωρίς φιλάκι δεν έχει δωράκι... 

  Το παζάρι του νηπιαγωγείου μας έγινε την προηγούμενη Παρασκευή και ήταν παραπάνω από επιτυχημένο! Οι πάγκοι μας γέμισαν υπέροχες δημιουργίες που ξετρέλαναν όλους! 
  Στην διπλανή αίθουσα τα παιδιά είχαν την δική τους πραμάτεια εξίσου εντυπωσιακή! Δυστυχώς δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω τα πράγματα των παιδιών. Άξιζε πραγματικά να τα δείτε!




   Ο κόσμος δεν ήξερε τι να πρωτοδιαλέξει. Οι σακούλες δυο και τρεις στα χέρια! Άκουσα από πολλούς πως ήταν το ομορφότερο παζάρι που είχαν πάει ποτέ! 




   Το κλίμα πολύ χαρούμενο και γιορτινό κυρίως από το φως που σκόρπιζαν τα παιδικά χαμόγελα.

   Εκεί που τα μάγουλα κόντεψαν να σκάσουν από ένταση και τα στόματα έφτασαν στ' αυτιά, ήταν η στιγμή που εμφανίστηκε ο αγαπημένος όλων με την άσπρη γενειάδα και τον φουσκωμένο σάκο! Έκπληξη που ετοίμασαν οι δασκάλες για τ'ανθρωπάκια μας και απογείωσε τη βραδιά. 





  Τα μπράβο αξίζουν σε μικρούς και μεγάλους, παιδιά, γονείς και δασκάλες αλλά ένα παραπάνω σε όλους εσάς που μας βοηθήσατε με την καρδιά σας. 
  Ανοίγοντας τα δέματα και βλέποντας ένα ένα τα όμορφα πραγματάκια που μας στείλατε, σας αισθάνθηκα όλους τόσο κοντά κι ένιωθα τόσο οικεία ανάμεσα τους... 



  Κανείς δεν θα μπορέσει να καταλάβει πως γίνεται όλο αυτό... εμείς ξέρουμε... Μα κάθε φορά θα'ναι μαγικό! Τόσο όσο κι ο Άγιος Βασίλης! 


  Σας εύχομαι να περάσετε όλες αυτές τις γιορτινές μέρες...σαν παιδιά! Μόνο με την παιδική ψυχή μπορούμε να χαρούμε αυτές τις μικρές-μεγάλες στιγμές. 
  Σας ευχαριστώ γι'άλλη μια φορά και σας στέλνω την αγάπη μου!

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ!!!

  Τα παιδιά ζωγράφισαν κι έγραψαν μια ευχαριστήρια κάρτα για όλους εσάς που μας στηρίξατε με τις δημιουργίες σας. Είναι ολοκληρωτικά δική τους, χωρίς παρεμβάσεις και διορθώσεις, γι'αυτό συγχωρέστε μας την ορθογραφία και το συντακτικό... στο νηπιαγωγείο δεν μαθαίνουμε ακόμη να γράφουμε... 






Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Ένα σχολείο μας χρειάζεται...

  Το φθινόπωρο κοντεύει να τελειώσει κι εγώ νομίζω πως μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές! Πολύ φορτωμένοι μήνες, πολλά γεγονότα και οι μέρες περνούν νερό. Κι εκεί που στρώσαμε τα εκπαιδευτικά μας και προσαρμοστήκαμε στους ρυθμούς του νηπιαγωγείου (ε, είμαστε μεγάλα παιδιά πια), να μη πάρουμε ανάσα και κακομάθουμε... τσουπ πάρε μια διάρρηξη να'χεις να πορεύεσαι. 



  Εξηγώ στα γρήγορα γιατί είναι πολλά τα θέματα και δεν θέλω να σας κουράσω. Πριν λίγες ημέρες για 4η φορά, διέρρηξαν το νηπιαγωγείο μας. Αφαίρεσαν πολλά χρήσιμα πράγματα, όπως τον κεντρικό υπολογιστή, δυο laptops που χρησιμοποιούσαν τα παιδιά για διάφορες εργασίες και διαδραστικά παιχνίδια, 3 φωτογραφικές μηχανές, scanner και άλλα παρόμοια, όλα απαραίτητα για την υλοποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του σχολείου.    Επίσης έγιναν ζημιές κι άλλα ''όμορφα'' που δεν θέλω να σας τα περιγράψω... βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει. Εδώ να σας πω πως, όλα σχεδόν αυτά, ήταν δωρεές γονέων ή είχαν αγοραστεί από χρήματα που μάζεψαν τα παιδιά στο περσινό Χριστουγεννιάτικο bazaar  με χειροτεχνίες τους. Επίσης η ηλικία του σχολείου ξεπερνά τα 40 έτη, στη διάρκεια των οποίων, είναι εμφανές, πως δεν έγιναν και πολλές παρεμβάσεις. Η αυλή του είναι επιεικώς απαράδεκτη, με σπασμένα σκαλιά και τσιμέντα που προεξέχουν και όπως είναι φυσικό, οι τραυματισμοί των παιδιών είναι καθημερινοί. 



  Μα θα μου πείτε, τίποτε καλό δεν έχει αυτό το νηπιαγωγείο; Έχει καταπληκτικές δασκάλες και χαρούμενα παιδιά! Τι καλύτερο; Είναι επίσης μεγάλο και φωτεινό κι αν κάποτε του έδειχναν την απαραίτητη φροντίδα, θα ήταν το ομορφότερο σχολείο του κόσμου! Το αγαπάμε και γι'αυτό δεν θα το αφήσουμε να αργοπεθάνει. 



  Υπάρχει ένα μειονέκτημα σ'αυτά τα ''μικρά σχολεία''... οι περισσότεροι τα προσπερνούν γιατί το παιδί τους θα περάσει μια μόνο φορά, άντε δύο και δεν πολυνοιάζονται. Ευτυχώς όχι όλοι! Όπως προανέφερα, τα περισσότερα είναι δωρεές γονέων. Χρειάζεται όμως κάτι πιο δυναμικό. Αρχικά για το θέμα των κλοπών, δεν πρόκειται να λυθεί το πρόβλημα εάν δεν μπει συναγερμός. Θα μου πείτε που είναι οι αρμόδιοι φορείς... ο ΟΣΚ , ο δήμος κλπ. Έως τώρα στον κόσμος τους...χαχα. Ξέρω πως όλα τα σχολεία έχουν θέματα σοβαρά και πως υπάρχει κρίση και πως δεν είναι μόνο το δικό μας και και... Όλα αυτά οκ, αλλά τα προβλήματα υπήρχαν και προ κρίσης και φυσικά ο καθένας αγωνίζεται για το κομμάτι που του αναλογεί. 



  Για να μην είμαι άδικη, στην συγκεκριμένη περίπτωση, είχαμε διαβεβαιώσεις από τον δήμαρχό μας πως θα αποκατασταθούν όλα αυτή τη φορά και θα φτιαχτεί και η αυλή και όλα θα είναι σούπερ. Θέλουμε να πιστεύουμε πως έτσι θα γίνει. Ωστόσο επειδή οι ανάγκες είναι όντως πολλές, σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να κάνουμε και πάλι ένα bazaar για να το έχουμε, βρε παιδί μου, λίγο πιο σίγουρο πως θα μπορεί το σχολείο μας να λειτουργήσει και πάλι όπως πριν. Εδώ είναι που σας χρειάζομαι! 
  Ξέρω πως αυτή την εποχή γίνονται πολλά παζάρια και γενικώς όλοι όσοι ασχολούνται με την χειροτεχνία, βρίσκονται σε δημιουργικό οργασμό. Όλο και κάτι υπάρχει έτοιμο. Όποιος θέλει και μπορεί, θα ήταν για μας μεγάλη βοήθεια εάν μας έστελνε κάποια χειροτεχνία για την ενίσχυση του bazaar μας. Περιορισμός στη θεματολογία δεν υπάρχει . Σίγουρα το θέμα των Χριστουγέννων θα κυριαρχεί και στις κατασκευές των παιδιών, αλλά κι ό,τι άλλο, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί. Θα ανακοινώσω και την οριστική ημερομηνία σύντομα, ώστε εάν κάποιος επιθυμεί να έρθει να μας γνωρίσει κι από κοντά. 



  Ξέρω πως δεν είναι πολλές οι μέρες αλλά είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρουμε! Όλα τα πράγματα θα αποσταλούν στο σχολείο και υπεύθυνη για την παραλαβή θα είναι η διευθύντρια μας. Μέχρι 10 Δεκεμβρίου η τελική ημερομηνία και η διεύθυνση αποστολής: 


1ο Νηπιαγωγείο Μοσχάτου
Χρυσοστόμου Σμύρνης 5 
ΤΚ 18344
Υπόψιν κας Μαρίας Γκίκα

 Θέλω να το ξαναπώ. πως οι δασκάλες μας είναι ξεχωριστές. Είναι δασκάλες καρδιάς. Εύχομαι έτσι να είναι παντού. Τις αγαπάμε και τις σεβόμαστε για το έργο τους κι αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω που θέλουμε να βοηθήσουμε. Να αφήσουμε κάτι για κείνες και για όσα παιδιά ακολουθήσουν. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας!!!







Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Μια βόλτα στο Πέραμα.

  Σας υποσχέθηκα ξενάγηση στην έκθεση και δεν μπορώ να μη κρατήσω τον λόγο μου. Άργησα λίγο, αλλά θα με συχωρέσετε έτσι δεν είναι;


  Καλώς ή κακώς, έχω μπλέξει με πολλά και το χειρότερο, έχω δεσμεύσει τα ΣΚ μου. Όσοι δουλεύετε τις καθημερινές, ξέρετε τι σημαίνει δεν έχω ΣΚ! Βάλε κι έναν μαθητή που αντί για βιβλία (από του χρόνου θα'χουμε τέτοια), γεμίζει την τσάντα του μ'ένα σωρό τάπερ κάθε πρωί. Καταλαβαίνετε πως το βράδυ παίρνουν φωτιά οι κατσαρόλες!!! Πως να μη πιάσω αράχνες εδώ μέσα (που λέει και η Ρουλίτσα), εδώ κοντεύουμε (στο νήμα είμαστε) να πιάσουμε αράχνες και στο κανονικό σπίτι... αχαχα... Όμως θα ξεφύγω απ'αυτό σύντομα. Δεν έχω σκοπό να περάσω την ζωή μου ως Βέγγος. Υπομονή (σε μένα το λέω, εσείς τι ζόρι να'χετε...χαχα) και όλα θα τακτοποιηθούν. Αρκετά κλάφτηκα (καρκίνος γαρ) ας πάμε στα ωραία και πολύ πολύ ενδιαφέροντα. 





  Η έκθεση, λοιπόν, ήταν για μια ακόμη φορά υπέροχη. Ένα σμίξιμο διαφορετικών ανθρώπων κι έργων, ένα πάντρεμα τεχνικών και ύφους, που καθόλου παράταιρο δεν φάνταζε μέσα σ'αυτόν τον μοναδικό χώρο.




  Όπως και να'χει, η μισή επιτυχία της έκθεσης αυτής, είναι το περιβάλλον. Αυθεντικό και ολοζώντανο. Την έκθεση την είδα λεπτομερώς αρκετές φορές, καθώς συνόδευσα πολλά αγαπημένα πρόσωπα έχοντας τον ρόλο του ξεναγού και απόλαυσα την διαφορετική ματιά του καθενός. 




  Μακάρι να βρίσκονται κι άλλοι ανάλογοι χώροι που να μπορούν να φιλοξενούν έργα τέχνης. Δείχνουν όλα ζωντανά και γήινα, σε αντίθεση με άλλους ψυχρούς και στημένους χώρους. 


  Εύχομαι να χαρήκατε αυτή την μικρή, εικονική μας βόλτα και να θαυμάσατε τηνπολυμορφία αυτής της έκθεσης. Θα επιστρέψω εγκαίρως, πριν βγουν τα βρύα και οι λειχήνες... ελπίζω...

Υ.Γ. Μη ξεχάσω να σας πω, πως ένα ΣΚ (έλα μωρέ, ένα ακόμη...) θα το αφιερώσω στον βορρά. Πέρασαν μήνες και μου έλειψε πολύ όλη η παρέα μου εκεί επάνω. Κι επειδή σκέτη βόλτα δεν είναι γραφτό μου να πάω... θα συνοδευθεί με ένα σεμινάριο, Ε, δεν μπορώ να αφήσω τους μαθητές της ΒΕ χωρίς πορτρέτο... 

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε...

  Μετά από πολύ καιρό, να'μαι πάλι εδώ στα γνωστά μου λημέρια. Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ξεκίνησε ένα ανελέητο τρέξιμο που δεν μ'έχει αφήσει να πάρω ανάσα. Και τούτο εδώ βρε παιδί μου, θέλει το χρόνο του, δεν είναι σαν το άλλο το γρήγορο, το FB. Να εδώ να φρενάρω, να εκεί... τίποτα, κόντεψα να σπάσω τα μούτρα μου. Τελικά τα κατάφερα (για να δούμε...θα την ολοκληρώσω την ανάρτηση) και επιβράδυνα, προσωρινά έστω! 
  Έχω να σας πω τόσα πολλά, που καλό θα ήταν να πάρετε κοντά σας ένα παγούρι νερό και κάτι να έχετε να φάτε...αχαχα. Όχι μωρέ, μη φεύγετε, πλάκα κάνω... θα γράψω λίγα σήμερα και σιγά σιγά θα σας πω και τα υπόλοιπα. Σάμπως έχω εγώ χρόνο να σας τα πω μονοκοπανιά; Ας ξεκινήσω από το τέλος γιατί αυτό δεν παίρνει αναβολή. 
  Έχω πολύ καιρό να πάρω μέρος σε ομαδική έκθεση εντός αυτής της χιλιοβασανισμένης χώρας (σκέτο το χώρα δεν μπορώ πια να το γράφω, θέλει τον προσδιορισμό της). Ο λόγος, όλα αυτά που έχω αναλάβει και μπλεχτεί κι έπρεπε κάθε φορά να διαλέγω και να βάζω προτεραιότητες. Τούτη εδώ η έκθεση, όμως, είναι τόσο όμορφη και ξεχωριστή που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Έχω πάρει μέρος άλλη μία φορά και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κάποιοι θα την θυμάστε. Πρόκειται για την έκθεση ''ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΧΡΩΜΑ + ΣΙΔΕΡΟ'', που γίνεται κάθε χρόνο στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος. 




  Σ' ένα περιβάλλον αυθεντικό, ποτισμένο με ιστορίες ανθρώπων, τα έργα φαντάζουν σαν να'ταν από πάντα εκεί, απόλυτα εναρμονισμένα με τον χώρο. Τα δε γλυπτά (γιατί η έκθεση εκτός από ζωγραφική έχει και γλυπτική και φωτογραφία), δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις από τα πραγματικά αντικείμενα των ναυπηγείων. Μια βόλτα σ'αυτή την ανάρτηση θα σας δώσει μια ιδέα από προηγούμενη χρονιά.
  Τα εγκαίνια  είναι αύριο Παρασκευή (10/10) στις 7μμ. Όλες οι μέρες είναι γεμάτες με εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Κι ένα καταπληκτικό φινάλε την επόμενη Παρασκευή με μια υπέροχη συναυλία! 




  Θα είμαι εκεί, εκτός από την ημέρα των εγκαινίων και κάποιες άλλες φορές. Όποιος ενδιαφέρεται να 'ρθει και θέλει να συναντηθούμε να με ενημερώσει. Πραγματικά, αξίζει τον κόπο να πάτε μια βόλτα μέχρι την άκρη του Πειραιά, εκεί που ξεκινούν τα πλοία για την γενέτειρά μου. Πολλά τα συναισθήματα σ'αυτό το μέρος για μένα, αλλά ας τα αφήσουμε προς το παρόν, γιατί δεν τα προλαβαίνουμε όλα απόψε...χαχα. 
  Η συμμετοχή μου είναι με δύο έργα που τυχαία έγιναν αλλά, πιστεύω,ταίριαξαν απόλυτα με το θέμα. 

Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια pastelbord

  Πάνω στην αναμπουμπούλα, συχωρέστε με, ξέχασα να φωτογραφίσω το δεύτερο πίνακα ολοκληρωμένο. Τελευταία ημέρα παράδοσης έφτιαχνα ακόμη κορνίζες! Θα πάρετε μια ιδέα σήμερα και στην παρουσίαση της έκθεσης θα σας τον δείξω ολόκληρο. 

Γραφίτης σε χαρτί bristol
  Χαίρομαι πολύ που θα είμαι εκεί μαζί με τόσους άλλους καλλιτέχνες. Μια γιορτή που φέρνει την τέχνη δίπλα στον άνθρωπο. Επιμένω να λέω πως η τέχνη, δεν είναι μόνο για τις γκαλερί και τα μεγάλα σαλόνια, πρέπει να φθάνει παντού! 

  Καλό φθινόπωρο να έχουμε, καλή σχολική χρονιά για τους πιτσιρικάδες κι όχι μόνο και να περνάτε όλοι τέλεια!!! Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Μου λείψατε!




Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει...λα λα λα...

  Να'μαι κι εγώ! Αυτή την ανάρτηση την προσπαθώ μέρες πολλές. Όλο δουλειές κι απρόοπτα κι όλο στην αναβολή. Ελπίζω να τα καταφέρω αυτή τη φορά. 
  Ήρθε και πάλι ο καιρός των διακοπών και πραγματικά τις έχω πολλή ανάγκη. Ήταν για μένα μια κουραστική χρονιά αλλά άκρως δημιουργική. Εκθέσεις, σεμινάρια, μαθήματα, πολλή ζωγραφική κι ένα σωρό άλλα, ευτυχώς μόνο ευχάριστα (ουφ... μου το χρώσταγε μετά από πολύ καιρό), που έκαναν τον χρόνο να κυλήσει χωρίς ανάσα. 
  Σας το 'χω ξαναπεί, νομίζω, πως για μένα οι χρονιές δεν ξεκινούν με το νέο έτος αλλά με το άνοιγμα των σχολείων. Παιδικό κατάλοιπο, ίσως, δεν ξέρω, πάντως κάθε που φεύγω για διακοπές, νιώθω πως κλείνει μια χρονιά και κάνω το δικό μου απολογισμό. Δεν θα σας τον αναλύσω γιατί πάλι δεν θα προλάβω να σας πω αυτά που θέλω. Στην επιστροφή τα μεγάλα συμπεράσματα! 
  Τώρα το μόνο που θέλω είναι να σας ευχηθώ να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται και να ανταμώσουμε με το καλό από Σεπτέμβρη, όλοι φρέσκοι και ορεξάτοι, έτοιμοι να καταπλήξουμε τα πλήθη!χαχα... 
  Μικρή παρασπονδία μόνο στη διάρκεια των διακοπών, ένα σεμινάριο που μου το ζητούσαν από πέρυσι και είπα φέτος να ενδώσω. Ραντεβού, λοιπόν, στον ιστορικό Βάμο των αγαπημένων Χανίων. Έτσι για να μη χάνουμε τη φόρμα μας: 



  Οι θέσεις δεν είναι πολλές και υπάρχουν ήδη άτομα στο συγκεκριμένο εργαστήρι που έχουν δηλώσει συμμετοχή, αν όμως υπάρχει κάποιος που θέλει να το παρακολουθήσει, ας επικοινωνήσει μαζί μου και θα το κανονίσουμε. 

 Νομίζω πως τα κατάφερα να ολοκληρώσω την ανάρτηση πριν σφυρίξουν τα καράβια...χαχα... 

  Σας ευχαριστώ πολύ που μ'αγαπάτε... κι εγώ σας αγαπώ πολύ!!! Σας το'χω πει;;;  

ΚΑΛΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!




Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Από τη Σπιναλόγκα στον Καναδά.

  Σας ακούγεται περίεργα ο τίτλος; Θα σας εξηγήσω και θα καταλάβετε. Εδώ και μέρες. μια άτιμη ίωση μας άλλαξε τα φώτα στην κυριολεξία. Να μη σου τύχει που λένε. Δεν είμαστε και μαθημένοι, μας φάνηκε βουνό!  Έπεφτε ο ένας πίσω από τον άλλον σαν τα κοτόπουλα. Δεν θέλω να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες διότι δεν είναι και καθόλου chic... αυτό που μετράει είναι, πως τώρα όλα είναι καλά. Και ειδικά για τον μικρό μας που ήταν κι αυτός που ταλαιπωρήθηκε περισσότερο. 
  Δεν θέλω να το παραπονεθώ, αλλά δεν νομίζω να ήταν τυχαίο που δεν μας επισκέφτηκε άνθρωπος όλες αυτές τις μέρες. Η μεγαλύτερη κοινωνικότητα που ζήσαμε ήταν μια μικρή χαραμάδα στην πόρτα και να πετάγεται μέσα ένα κουτάκι φάρμακα ή μια μπουκιά φαΐ...(εκτός του διημέρου στο Hilton, όπου απολαύσαμε όλα τα κομφόρ...γιατί φτάσαμε κι ως εκεί!). Μη νομίζετε πως υπερβάλω. Ζήσαμε ''Το Νησί'' και το ζούμε, εν μέρη, ακόμα. Κι στη δική μας περίπτωση ούτε ο Κυρίτσης δεν ρίσκαρε...χαχαχα. Δεν είναι παιδί μου οι σημερινοί γιατροί σαν τους παλιούς. 


  Εν τω μέσω της καταιγίδας, όμως, ήρθε και μια ευχάριστη είδηση! Ας είναι καλά ο βαρκάρης (λέγε με email στη σύγχρονη εκδοχή μου) που καθημερινά μας έφερνε σε επαφή με τον έξω κόσμο, χωρίς να φοβάται τίποτα! 
  Υπάρχει ένας παγκόσμιος σύνδεσμος για τους ζωγράφους των μολυβιών (χρωματιστών και μη), που εδρεύει στον Καναδά. Ονομάζεται PAS (Pencil Art Society) και σε λίγο καιρό θα πραγματοποιήσει την πρώτη του παγκόσμια έκθεση. Το καλό νέο, λοιπόν, είναι πως το έργο μου αυτό, έπειτα από αίτηση και αξιολόγηση, εγκρίθηκε και θα συμμετάσχει σ'αυτή την μεγάλη έκθεση που θα γίνει στο πανέμορφο Repentigny Exhibition Centre στο Κεμπέκ του Καναδά. Τώρα θα μου πείτε, ''θα πας;''... κι εγώ θα σας πω ''πάτε καλά;''...χαχαχα... Θα τον στείλω ασυνόδευτο το ''Φωτογράφο'' μου, ε, μεγάλο παιδί είναι, δεν νομίζω να έχει πρόβλημα! 


  Μεγάλη μου χαρά και τιμή, να βρεθώ  μαζί με άλλους 59 καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο σε μια τέτοια γιορτή των μολυβιών! Ευχαριστώ γι'άλλη μια φορά το μοντέλο μου και φίλο, Χρήστο, γιατί δέχεται αδιαμαρτύρητα να τον ''παιδεύω ''με τα μολύβια μου.

Εύχομαι μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα για όλους!




Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Μάθημα - Το μαρτύριο της σταγόνας!!!

Ντριν, ντριν....




  Τώρα που κλείνουν τα σχολεία, εγώ είπα ν'ανοίξω! Κι άντε τώρα να μαζέψω τους μαθητές που 'χουν ξεχυθεί στις παραλίες και στις εξοχές. Τι να κάνω που αυτή η χρονιά είχε τόσο τρέξιμο και υποχρεώσεις, που δεν έμεινε καιρός για τίποτε περισσότερο από τα βασικά. Είδατε πως και οι αναρτήσεις μου έχουν μειωθεί και οι επισκέψεις μου στη γειτονιά. Όμως δεν παραπονιέμαι, όλα ήταν ευχάριστα και καλοδεχούμενα. Μόνο που πρέπει τη νέα χρονιά (όχι δεν ήρθαν τα Χριστούγεννα, δεν θα πάψω ποτέ να θεωρώ αρχή της χρονιάς τον Σεπτέμβριο... σχολικά κατάλοιπα που δεν θ'απαλλαγούμε ποτέ), θα προσπαθήσω να τη σχεδιάσω καλύτερα για να κάνω όλα όσα θέλω χωρίς να φτάνω στο τέλος της ημέρας να σέρνομαι... (όνειρο ζω μη με ξυπνάτε!!!). 

  Πάμε τώρα στα δικά μας. Ναι, καλά καταλάβατε... έχουμε μάθημα!!! Κάποτε όταν το 'λεγα αυτό σπρώχνονταν όλοι στα σκαλιά, ποιος να πρωτομπεί. Τόσο καιρό όμως που 'χω να σας καλέσω στην τάξη,  δεν θα'χετε άδικο να κάνετε κοπάνα...χαχαχα. Πάντως άσχετο και σχετικό ταυτόχρονα, οι αναρτήσεις με την ετικέτα ''μαθήματα'' είναι μακράν οι μεγαλύτερες σε επισκεψιμότητα του blog μου. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ενδιαφέρον και πως είναι πολλοί αυτοί που διψούν να μάθουν οτιδήποτε γύρω από τη ζωγραφική . Γι'αυτό όσο μπορώ θα το συνεχίζω. 
  Ένα από τα πράγματα που ενθουσιάζουν τους μαθητές μου και θέλουν να μάθουν οπωσδήποτε, είναι, πως γίνονται οι σταγόνες. Με αφορμή κάποια σκιτσάκια που έφτιαξα για να στείλω σε μια φίλη που είναι μακριά και δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες για μάθημα, σκέφτηκα πως θα'ταν χρήσιμο ένα τέτοιο μάθημα σ'αυτή την ενότητα. 
  Οι σταγόνες δεν έχουν, βέβαια, ένα μόνο σχήμα. Θα σας δείξω μια απλή σταγόνα για να δείτε πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να δώσετε τον όγκο και τη διαφάνειά της. Επέλεξα να το κάνω με γραφίτη, ώστε να μη σας μπερδέψω με χρώματα. Εννοείται πως κάθε φορά η σταγόνα, που ουσιαστικά είναι διάφανη, παίρνει το χρώμα του αντικειμένου που βρίσκεται επάνω.



Αρχικά έδωσα έναν τόνο για φόντο, αυτό μπορεί να είναι οποιοδήποτε 
αντικείμενο που επάνω μπορεί να κυλήσει μια σταγόνα


Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σβήσουμε (αν δεν έχουμε προβλέψει να αφήσουμε 
κενό από την αρχή) ένα οβάλ σχήμα που θα είναι η σταγόνα μας στη συνέχεια


Αφού σβήσουμε, με το χρώμα της βάσης, που εδώ είναι ο γραφίτης μας, διορθώνουμε 
το σχήμα της σταγόνας που έχουμε σβήσει. Κάνουμε ένα οβάλ σχήμα 
που είναι λίγο πιο στενό επάνω.


Έπειτα από την κάτω αριστερή πλευρά, φτιάχνουμε μια σκιά, αυτή είναι που θα βγάλει, ουσιαστικά, προς τα έξω τη σταγόνα μας.


Έπειτα στο επάνω μέρος αφήνουμε ένα ολόλευκο σημείο μικρό και ακριβώς πίσω του ξεκινάμε να σκιάζουμε. Αν προσέξατε (οι πιο παρατηρητικοί), την επάνω μυτούλα της σταγόνας την ''έφαγα'' λίγο. Τώρα μπαίνει ελαφρώς προς τα μέσα. Η σκιά μας θα είναι πιο έντονη αμέσως μετά το λευκό σημείο και προς τα κάτω θα ανοίγει.


Για να ολοκληρωθεί η σταγόνα μου, βάζω λίγη σκιά και αριστερά εσωτερικά 
και δουλεύω λίγο ακόμη την εξωτερική αρχική σκιά στη βάση.


  Πως σας φάνηκε; Δεν είναι και τόσο δύσκολο ε; Να θυμάστε πως το σχήμα, όποιο και να είναι, της σταγόνας, δεν πρέπει να έχει καθόλου γωνίες. 
 Το δάκρυ που έχουμε συνηθίσει να ζωγραφίζουμε με την γωνίτσα επάνω, απλά δεν υπάρχει... ναι, μπορεί να λεπταίνει η σταγόνα στο επάνω μέρος της, τη στιγμή που είναι να αποκοπεί από εκεί που στέκεται, αλλά ποτέ δεν μπορεί να σχηματίσει γωνία. 


Δείτε και σε κίνηση τη δημιουργία της σταγόνας!

  Εύχομαι να σας φάνηκε ενδιαφέρον αυτό το μαθηματάκι και να προσπαθήσετε να φτιάξετε κι εσείς τις δικές σας σταγόνες. Αν κάτι δεν μπόρεσα να σας το εξηγήσω καλά, δώστε μου και μια δεύτερη ευκαιρία ρωτώντας με. 
  Θα'θελα, αν γινόταν, να σας έχω όλους κοντά μου και να ζωγραφίζουμε παρέα... να ανταλλάσσουμε γνώσεις, να φανταζόμαστε και να αποτυπώνουμε όλα όσα επιθυμούμε... να ζωγραφίζουμε τα όνειρά μας μαζί... Υπάρχει μέρος να τα χωρέσει; 




Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Όταν αγγίζεις την τελειότητα.

  Μπήκε το καλοκαίρι και όσο κι αν αντιστέκεται ο καιρός, στο μυαλό μας ονειρευόμαστε θάλασσες, φεγγαράδες, ακρογιαλιές και... καρπούζια... χαχα... ε, μη μείνουμε και νηστικοί! Η Ελλαδίτσα μας (που της έχουμε αλλάξει ολίγον τα φώτα), μας προσφέρει άπειρες ομορφιές απ'άκρη σ'άκρη. Ό,τι και να λέμε σαν την ομορφιά της φύσης δεν υπάρχει. Ένα τόσο δα κομματάκι της, μπορεί να κρύβει όλα τα θαύματα. Μια στάλα της δοκίμασα να μεταφέρω στο χαρτί μου και γι'άλλη μια φορά έμεινα να θαυμάζω την τελειότητα αυτού του κόσμου που, τόσο βάρβαρα και απερίσκεπτα, καταστρέφουμε. 


Work in progress

  Όλα τα πλούτη της γης αξίζουν να δοθούν για ν' απαλλαγεί ο άνθρωπος από το μεγαλύτερό του κουσούρι... τον εγωισμό. Να σταματήσει να πιστεύει πως είναι το κέντρο του σύμπαντος και πως όλα γύρω του βρίσκονται απλά για να τον υπηρετούν. 
Άσχετο αλλά θέλω να το πω... Απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με ενοχλούσαν οι άνθρωποι που πίστευαν πως όλος ο κόσμος στρέφεται γύρω τους. Πάντα πίστευα πως υπάρχουν πολύ καλύτεροι από μένα, πολύ πιο όμορφοι, πολύ πιο έξυπνοι. 
  Ποτέ δεν ένιωσα τόσο μοναδική και τέλεια ώστε όλοι να προσπαθούν να με φτάσουν, να με ξεπεράσουν, να με καταστρέψουν. Αυτό το τελευταίο πόσο αλήθεια μου τη δίνει! Αυτό το αίσθημα καταδίωξης που νιώθουν πολλοί άνθρωποι, πως όλοι τους ζηλεύουν και θέλουν το κακό τους, πως όλοι κάτι επιδιώκουν να κερδίσουν απ'αυτούς. Ναι, οκ σίγουρα βρίσκονται τέτοιοι άνθρωποι κοντά στον καθένα μας, αλλά αν δεν νιώθεις τόσο ''μοναδικός'' ούτε που τους αντιλαμβάνεσαι, άσε που όταν δεν τους προσέχεις, ως δια μαγείας εξαφανίζονται. Ξέρετε, αυτό είναι πολύ όμορφο... ό,τι δεν μας αρέσει μπορούμε απλά να το αγνοούμε... και τότε διαλύεται! Είναι μαγικό! 
  Με κούρασαν οι ''κυνηγημένοι''. Αποφάσισα πως είναι απ'αυτούς που δεν τους θέλω στη ζωή μου. Μου μεταφέρουν αρνητισμό. Βαριέμαι... βαριέμαι απίστευτα να κάθομαι ν'ακούω πόσο κακοί είναι οι άλλοι, πόσο πολύ θέλουν να πάρουν τη θέση σου, τον άντρα σου, την ομορφάδα σου, πόσο πολύ θέλουν να σ'αντιγράψουν (αυτό αφορά το σινάφι μου... χαχα... εδώ κι αν παίζει αυτό... έλεος, ε δεν είσαι και ο Πικάσο ρε φιλαράκο!). Για να στραφούμε όλοι μέσα μας και να δούμε πόσες ανασφάλειες και πόσα κόμπλεξ κουβαλάμε. 
  Αν πάντα στους συναδέλφους, στους φίλους, στους συντρόφους μας, βλέπουμε εχθρούς, ένα είναι το μόνο σίγουρο... θα μείνουμε μόνοι μας! Ας αφήσουμε τον κόσμο να ζει καλά και χωρίς εμάς, δεν είμαστε οι εκλεκτοί του σύμπαντος! 
  Όχι δεν έχω κάτι συγκεκριμένο που τα λέω όλα αυτά, είναι πράγματα που σκέφτομαι και συζητώ συχνά με τους φίλους μου και που ήθελα να τα πω κι εδώ για να ξέρετε με ποια έχετε να κάνετε...χαχα. Μη μου 'ρθετε να μου γκρινιάξετε για τον διπλανό σας... θα βρείτε τοίχο! Οκ, πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις, νομίζω πως όλοι μπορούμε να τις διακρίνουμε. 
''Pebbles''
Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί.

  Ξαπλώστε στα βότσαλα και ονειρευτείτε έναν κόσμο χωρίς καχυποψία και ηλίθιους εγωισμούς. Γνωρίστε τον εαυτό σας και αν χρειάζεται αλλάξτε τον... πολύ πιο εύκολο απ'το να παλεύεις ν'αλλάξεις όλους τους άλλους! Η ζωή είναι ωραία και είναι και πολύ μικρή επίσης... you know?







Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Πνοές τέχνης με ολίγη από εκλογές.

  Να'μαστε πάλι.... το περάσαμε κι αυτό. Για τις εκλογές μιλάω. Ακούσαμε πολλά κι άλλα τόσα σχολιάσαμε και γίναμε όλοι ειδικοί, όπως πάντα εμείς οι Έλληνες και γενικώς... τι'χες Γιάννη, τι'χα πάντα. Αυτή η εικόνα της τηλεόρασης με τους καλεσμένους και τα ποσοστά από κάτω να περνάνε... απαπα... όχι δεν βλέπω τηλεόραση, την έχω κόψει εδώ και τρία χρόνια, απλά έπεσε το μάτι μου βολτάροντας, στις οθόνες των καφετεριών (έχετε προσέξει πως σε λίγο θα είναι περισσότερες από τα σπίτια... για τις καφετέριες λέω... ). Να πω κι εγώ το συμπέρασμα μου για να μη λείψει από την ανθρωπότητα. Πιστεύω, λοιπόν, πως καμιά ψήφος δεν ήταν με ψυχή. Τι εννοώ; Πως, βρε παιδί μου, κανείς δεν πιστεύω πως πήγε να ψηφίσει με χαρά, με σιγουριά, με την αυτοπεποίθηση της σωστής επιλογής... χαχαχα... Αυτό μοιάζει με ανέκδοτο θα μου πείτε. 

Από τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν...χαχαχα

  Μιλούσα με ανθρώπους ως την τελευταία στιγμή και ήταν αναποφάσιστοι. Μη σας πω πως οι αποφάσεις πάρθηκαν και μέσα στο παραβάν. Αυτό δείχνει πολλά. Δείχνει ένα πολιτικό σκηνικό που δεν έχει να πει τίποτα. Ακριβώς γι'αυτό δέχομαι και την επιλογή του να μη ψηφίσει κάποιος. Αυτή η καραμέλα πως πρέπει να ψηφίζουμε για να έχουμε άποψη κι ευθύνη μπλα μπλα... ναι πολύ ωραία... αλλά όταν δεν θεωρείς άξιο κανέναν; Η ψήφος για να τιμωρήσεις τον αντίπαλο πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι; Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Πάντως για να είμαι δίκαιη, στο επίπεδο των Δημοτικών εκλογών, εκεί που θα'πρεπε να επιλέγονται τα πρόσωπα και μόνο, εκεί κάποιοι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και ξεχωρίζουν με μεγάλη ευκολία.
  Κι εγώ τα τελευταία χρόνια αποφασίζω μέσα στα παραβάν ή απέχω. Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το καλύτερο. Περιμένω κάποιον να με εμπνεύσει, να με πείσει, να πω μπράβο βρε παιδί μου, αξίζει να του δοθεί η ευκαιρία! Από την άλλη μόλις εμφανίζεται ''ο νέος'', αμέσως έρχονται να τον ακυρώσουν, να τον απαξιώσουν, άλλοτε δίκαια άλλοτε άδικα. Κι άντε εσύ ο ταλαίπωρος ψηφοφόρος να καλείς τα πνεύματα να σου πουν τι ισχύει και τι όχι, να λύνεις γρίφους και να μαντεύεις, να πολεμάς να κρατηθείς από κάπου για να πιστέψεις. Νομίζω πάντως πως όταν εμφανιστεί αυτός ο ''ξεχωριστός'', θα το νιώσω, θα το νιώσουμε όλοι. Αυτό πιστεύω και πολύ περισσότερο, αυτό ελπίζω.  



  Αρκετά όμως με την πολιτική. Εξάλλου εγώ τις ημέρες του εκλογικού πυρετού τις πέρασα με την καλύτερη δημιουργική παρέα, εντός κι εκτός των τειχών του εργαστηρίου μου. Κι επειδή εδώ  οι περισσότεροι θαρρώ πως έρχεστε για ''πνοές τέχνης'', τι καλύτερο από δυο έργα αγαπημένα. Δυο πρόσωπα που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους αλλά έχουν κάτι κοινό... την αγάπη για την φωτογραφία. 

Μολύβια γραφίτη σε χαρτί bristol smooth


Μολύβια γραφίτη σε χαρτί bristol smooth


  Η Ειρήνη επαγγελματικά πλέον, ο Χρήστος περισσότερο ερασιτεχνικά αλλά με ξεχωριστό ζήλο. Δυο πρόσωπα άκρως ενδιαφέροντα για έναν καλλιτέχνη (κι όχι μόνο). Κι όλα αυτά με τη μοναδική υφή του γραφίτη... ενός μέσου τόσο απλού αλλά τόσο ερωτεύσιμου...


Υ.Γ. Δεν κρατιέμαι όμως και θα σας εξομολογηθώ κάτι. Την χαρά που πήρα με τα πλάνα από την ομιλία του Σαμαρά, δεν μπορώ να την περιγράψω...αχαχαχα... πέρα από πολιτικές πεποιθήσεις (τι είπα τώρα... αυτές έχουν εξατμιστεί από καιρό), με τίποτα δεν θ' άντεχα να δω ένα γεμάτο Σύνταγμα σε ομιλία οποιουδήποτε αρχηγού των γνωστών κομμάτων.



Καλή δύναμη στα παιδιά που ξεκινούν αύριο τις πανελλαδικές εξετάσεις και καλή επιτυχία!