Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Προσοχή... η ανάρτηση είναι αισιόδοξη!!!

  Ήρθαν τα Χριστούγεννα!!! Μα πότε πέρασε ένας χρόνος... Ένας δύσκολος χρόνος, που για μένα ξεκίνησε πολύ άσχημα, συνέχισε το ίδιο δύσκολα και δυσάρεστα αλλά από το καλοκαίρι και μετά, με γλύκανε με όμορφες στιγμές και αρκετές χαρές. Χαρές μικρές, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά η χαρά δεν μετριέται. Είναι απλά χαρά! Γιατί, όπως όλα τα πράγματα, έτσι κι αυτή, είναι σχετική. Θεωρώ πως όσοι περιμένουν σπουδαία γεγονότα και συγκλονιστικά για να χαρούν, θα περάσουν λίγες όμορφες στιγμές στη ζωή τους. Όσοι μπορούν να ευχαριστηθούν με τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας, με τη γλύκα των στιγμών, με την επίτευξη των μικρών στόχων, αυτοί ζουν πραγματικά. Όσοι χαμογελούν σ'ένα ζωηρό και βιαστικό σύννεφο, όσοι ενθουσιάζονται με το φως του ήλιου που χαράζει, όσοι χαμογελούν στην εικόνα ενός μικρού μπόμπιρα... αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. 

Λεπτομέρεια από το στολισμένο τζάκι μας.


  Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να με εκνευρίζει η μιζέρια μας. Συναντώ όλο και περισσότερους ανθρώπους, που ενώ δεν συμβαίνει κάτι τρομερό στη ζωή τους, στην ερώτηση ''τι κάνετε;'' αρχίζουν να κουνούν το κεφάλι τους απελπισμένοι, λέγοντας ''τι να κάνουμε, την παλεύουμε... προσπαθούμε... επιβιώνουμε... κλπ'' με ύφος απελπισίας και μελαγχολίας. Μα ο κόσμος περνάει δύσκολα, θα μου πείτε, έχει βάσανα, τα βγάζει δύσκολα πέρα. Ναι... αυτοί που βασανίζονται οκ... αλλά εγώ βλέπω τους πάντες να'χουν αυτά τα μούτρα. Άνθρωποι που και δουλειά έχουν, και σπιτάκι και ζεστό φαγάκι. Ναι, δεν φτάνουν μόνο αυτά... 

Κι από την άλλη πλευρά του τζακιού.


  Ζούμε μια δύσκολη περίοδο στη χώρα μας, μας αδίκησαν, μας έκλεψαν, μας άλλαξαν τα φώτα. Οι γονείς μας και οι παππούδες μας πέρασαν πολέμους, έζησαν πιο δύσκολα από μας. Άνθρωποι διώχτηκαν από τα σπίτια τους, από τις χώρες τους... ο κόσμος είναι σκληρός κι άδικος... πάντα ήταν! Και; Τι θα κάνουμε τώρα; Θα κλαίμε όλη μέρα; Ήμαρτον βρε παιδιά. 
  
Και μια φωτισμένη του γωνίτσα.

  Σου λέει...μα πως να χαρείς όταν δίπλα σου υπάρχει τόσος πόνος; Πάντα υπήρχε πόνος δίπλα μου κι αν δεν ήταν δίπλα μου ήταν παραδίπλα μου... αλλά τότε ποιος νοιαζόταν... Πρέπει να πεινάει ο γείτονας για να λυπηθώ; Οι άνθρωποι που ζουν σε άλλες χώρες και πεινούν αιωνίως και πεινούν πραγματικά είναι άλλη κατηγορία; Όμως ο πραγματικός φόβος είναι μη φτάσει σε μας... έτσι δεν είναι. Αφού είναι δίπλα θα'ρθει κι εδώ... αυτό μας νοιάζει, όχι ο πόνος του άλλου... Και βέβαια λυπάμαι και προσπαθώ να βοηθήσω και συμμετέχω σ'ό,τι μπορώ και νευριάζω και πικραίνομαι και μου την δίνει η αδικία... και όλα αυτά τα κάνω και με το παραπάνω. Αλλά... χαμογελάω και χαίρομαι τη ζωή μου. 

Ένας μικρούλης σκυλάκος τρέχει στο χιόνι.

  Αυτή τη ζωή με το τριψήφιο εισόδημα, που όταν το παίρνουμε (διότι το κάθε πρώτη του μηνού πάει πέρασε προ πολλού...χαχα...), προσπαθούμε να το ρυθμίσουμε ώστε να ζούμε ως οικογένεια, αξιοπρεπώς. Αλλά το έχουμε... δεν θα σκέφτομαι τι θα κάνω όταν το χάσω κι αυτό. Ούτε αν είχα αυτά που έπρεπε, τι ωραία που θα ήταν η ζωή μου. Ζω κι ευχαριστιέμαι αυτά που έχω. Τα λίγα... τα ελάχιστα. Έχω άλλα πλούτη και δεν εννοώ τα φυσικά μου χαρίσματα που είναι ούτως ή άλλως πολλά....αχαχα... 

Κοίταξε στο βάθος! Είναι ο Άγιος Βασίλης...χοχοχο...

  Ζούμε πλέον στη χώρα της κατάθλιψης... μια αρρώστιας που χειρότερή της δεν υπάρχει. Σκεφτείτε λίγο... παλιά που οι δυσκολίες ήταν πολύ μεγαλύτερες και η πείνα ήταν πραγματική και γίνονταν πόλεμοι... κατάθλιψη γιατί δεν υπήρχε; Θα σας πω εγώ. Γιατί η αγάπη ήταν αληθινή, γιατί οι πρόγονοί μας δεν αντιστοίχιζαν πάντα την ποιότητα ζωής (που το ακούω συνεχώς και μου τσακίζει τα νεύρα) με τα χρήματα.

Χιονίζει αλλά τα παιδιά βγήκαν να πουν τα κάλαντα.

  Ο πατέρας μου έπαιρνε (όταν έπαιρνε) ένα μικρό μεροκάματο εργάτη, αλλά μπορούσε να στήσει γλέντι στο δευτερόλεπτο με δυο φίλους και δυο γείτονες. Τηγάνιζαν μισό κιλό ψάρια, άνοιγαν και δυο μπύρες και περνούσαν όμορφα. Δεν τους ένοιαζε αν είχαν δεκαπέντε διαφορετικά είδη φαγητού στο τραπέζι, ούτε αν είχαν καν τραπεζομάντιλο. Ούτε αν οι κουρτίνες ταίριαζαν με το σαλόνι... άσε που σαλόνι δεν είχαν καθόλου...χαχα... 


Έτοιμος κι ο χιονάνθρωπος!

 Τώρα σου λέει οι ανάγκες είναι άλλες... και ποιος τις ορίζει τις ανάγκες; Εμείς μόνοι μας δυσκολεύουμε τη ζωή μας, θεωρώντας απαραίτητα πράγματα περιττά. 
  Αν με αφήσετε σήμερα θα μιλάω μέχρι την πρωτοχρονιά... Αλλά μου δόθηκε αφορμή από χθες που είδα να τα βάζουν πολλοί με μια ομάδα παιδιών, εθελοντών, που προσπαθούν να στολίσουν την άχρωμη πόλη μας. Οι Ατενίστας έχουν κάνει πολλές δράσεις κι έχουν δώσει χρώμα στις πιο άχαρες συνοικίες της Αθήνας. Είναι αυτοί που συμμετείχαν στο πρότζεκτ του Δήμου Αθηναίων κι έντυσαν τα δέντρα και τα παγκάκια με πουλόβερ. Κι έγραψαν διάφοροι πως αυτά είναι αηδίες και καραγκιοζιλίκια και πως χάλασαν το μαλλί ενώ έπρεπε να πλέξουν πουλόβερ για τους άστεγους. Ρε παιδιά έλεος!!! Υπάρχουν άπειρες οργανώσεις και σωματεία και οι ίδιοι οι δήμοι συγκεντρώνουν ρούχα, και προσφέρουν συσσίτια για τους άπορους... και μπαζάρ γίνονται ατελείωτα. Κι άλλα τόσα να γίνουν... οκ... Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται  έτσι, απλά βοηθάς όσο μπορείς τον διπλανό σου που υποφέρει και του απαλύνεις τον πόνο. Σπουδαίο σίγουρα... αλλά... Μια δράση που έγινε για να δώσει λίγο χρώμα (άσχετο αν το αποτέλεσμα θεωρείται καλόγουστο ή όχι... αυτό είναι προσωπική άποψη του καθενός) στο γκρίζο γύρω μας... χωρίς ουσιαστικό κόστος... αυτή μας έφταιξε; Να ξεστολίσουμε τα πάντα τότε... να σβήσουμε και τα πανέμορφα, ομολογουμένως ,στολισμένα δεντράκια της πλατείας Συντάγματος και να κάτσουμε στα σκαλιά να κλαίμε τη μοίρα μας. Και που και που ένας να πηδάει στον Αμαλίας να τον πατάνε τα τρόλεϊ... Έτσι κάποτε ίσως μας λυπηθούν και μας βγάλουν το χαράτσι των σπιτιών.

Ας πάρουμε τον δρόμο ν'ανεβούμε μέχρι το εκκλήσάκι.

   Α, και που 'στε όλοι εσείς που συμπάσχετε με τους άστεγους... όταν έρθουν οι εκλογές και ο βουλευτής της περιφέρειάς σας, σας βάλει το μικρό στη θεσούλα που παρακαλούσατε χρόνια τώρα... ξαναψηφίστε τον... γιατί ως εκεί φτάνει η ευαισθησία όλων μας... μόλις βολευτεί ο κώλος μας τα ξεχνάμε όλα. Και πείτε μου πως δεν θα δεχτείτε... πως θα είστε άνεργος και θα'ρθει κάποιος να σας προσφέρει, με αντάλλαγμα φυσικά, μια θέση κι εσείς θα πείτε όχι. Το κακό έχει βαθιές ρίζες... πρέπει να σκάψουμε πολλά χιλιόμετρα μέσα μας για να το ξεριζώσουμε... 

Το Χριστουγεννιάτικο χωριό μας!

  Εγώ λοιπόν αυτά τα Χριστούγεννα λέω να τα απολαύσω... χωρίς ενοχές. Και δεν θέλω δεκάρα τσακιστή παραπάνω... να τα πάρουν όλα και να τα κάνουν σπίτια κι αυτοκίνητα και κότερα. Ευτυχισμένοι δεν θα γίνουν ποτέ. Εγώ όμως είμαι!!!

 ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Επί του πιεστηρίου:
Μόλις διάβασα https://twitter.com/atenistas πως οι Ατενίστας δεν είχαν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη κίνηση. Άλλη μια φορά που βιαστήκαμε να βγάλουμε συμπεράσματα και να κατηγορήσουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Τα ΄΄καλά'' του διαδικτύου. Σε δευτερόλεπτα αναπαράγονται ειδήσεις, γράφονται σχόλια, φτιάχνονται ατάκες (κάπου διάβασα να τους λένε πουλοβερίστας!), χωρίς να γίνει κανένας έλεγχος. Η θέση μου φυσικά παραμένει ίδια.


Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Με blackwing 602 pencils, φτιάχνεις ''Αγγέλους''...

  Την δεκαετία του 1930, η εταιρεία Eberhard Faber, κυκλοφόρησε ένα μολύβι που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ''το καλύτερο μολύβι που φτιάχτηκε ποτέ''! Πρόκειται για το blackwing 602, ένα μολύβι από εξαιρετικής ποιότητας γραφίτη και βελούδινη υφή. 



  Η φήμη του οφείλεται στο γεγονός πως έγινε το αγαπημένο μολύβι πολλών διάσημων , όπως ο John Steinbeck, αλλά και του Chuck Jones, του δημιουργού των Looney Tones και πολλών άλλων συγγραφέων, μουσικών, σκιτσογράφων... κλπ.



  Η κυκλοφορία του σταμάτησε το 1998 (πλέον το παρήγαγε η Αμερικάνικη Faber Castell η οποία είχε εξαγοράσει το εργοστάσιο της Eberhard Faber στις ΗΠΑ) προς μεγάλη απογοήτευση όσων το λάτρευαν. Ό,τι κυκλοφορούσε, αμέσως, έγινε συλλεκτικό και μέχρι και σήμερα μπορεί να βρει κάποιος στο ebay ορισμένα κομμάτια που κοστίζουν ως και 50ευρώ έκαστο! Εάν αγαπάτε τα μολύβια και τις ιστορίες, αξίζει να διαβάσετε εδώ. 
 Τι διαφορετικό έχει; Αυτό το μολύβι πραγματικά ''γλιστράει'' πάνω στο χαρτί και χρειάζεται ελάχιστη πίεση για να γράψει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο! Είναι πανάλαφρο και άψογο στην εμφάνισή του. Σαν σκληρότητα, αντιστοιχεί σ'ένα μολύβι 2Β. Στο πίσω μέρος του έχει μια μεταλλική θηκούλα με μια γόμα πλατιά, που σβήνει εξαιρετικά. Στην πρώτη του εμφάνιση η γομίτσα ήταν ροζ. 



  Πρόσφατα, μια άλλη Αμερικάνικη εταιρεία, η Palomino, ξανάφερε στην παραγωγή αυτό το συναρπαστικό μολύβι με την ίδια ποιότητα αλλά και την ίδια εμφάνιση. Επίσης δημιούργησε κι ένα δεύτερο, ίδιας ποιότητας αλλά πιο μαλακό (αντίστοιχο ενός μολυβιού 4Β) και μόλις πριν λίγους μήνες ένα τρίτο, ενδιάμεσης σκληρότητας.




  Όπως καταλαβαίνετε για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα που τα μολύβια είναι η προέκταση του χεριού του... ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Ναι, θα ήθελα να ΄χω το αυθεντικό αλλά εγώ θέλω μολύβια που να μπορώ να ζωγραφίσω. Που να τολμήσω να ξύσω μολύβι συλλεκτικό που κοστίζει τόσο ακριβά! Αυτό θα'ταν μόνο για βιτρίνα. Οπότε προτίμησα να πάρω την σημερινή τους εκδοχή που και αντίστοιχης ποιότητας είναι και υπάρχουν σε αφθονία και δεν χρειάζονται δάνειο για να τα αγοράσεις...χαχαχα. 
  Με μερικά ''κλικ'', λοιπόν, στον υπολογιστή δυο κουτάκια μολυβάκια έφθασαν στα χεράκια μου και περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να δοκιμαστούν! 




  Κι επειδή ένα τέτοιο μολύβι αξίζει τα καλύτερα, το μοντέλο έπρεπε είναι ξεχωριστό! Ποιος θα διαφωνήσει πως το συγκεκριμένο είναι;


''Άγγελος''
Palomino blackwing on strathmore bristol smooth paper

  Αυτός το ''μικρός άνθρωπος'', που μάλλον άρχισε να μεγαλώνει και να πλησιάζει όλο και περισσότερο τον κόσμο των μεγάλων, ήταν η ευκαιρία που ζητούσα. Τα μολύβια ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου και δικαίωσαν όσους έχουν γράψει γι'αυτά κατά καιρούς. Απόλαυσα τις ώρες, συντροφιά με τον μικρό μου φίλο και το νέο μολυβένιο μου έρωτα. Ήδη το μικρό μου αυτό πινακάκι ταξίδεψε κι έφτασε στον προορισμό του, ικανοποιώντας, όπως πληροφορήθηκα αλλά κι όπως ευχόμουν, τους παραλήπτες του. 
  Γιατί αυτό το γοητευτικό αγόρι, με τ'ατίθασα μαλλιά και την υπέροχη ''μαγκιά'' στο βλέμμα, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί. Κι αν τα κατάφερα, έστω και λίγο, νιώθω μεγάλη ικανοποίηση. Είναι ένα αγόρι που έχει την τύχη ν'ανήκει σε μια ''αληθινή'' οικογένεια. 




  Σ'αυτή την αγαπημένη τετράδα αφιερώνω αυτή μου την ανάρτηση, με τις ευχές μου να'ναι πάντα γεροί κι αγαπημένοι, να ζήσουν όσα, ο καθένας αλλά και όλοι μαζί, ονειρεύτηκαν, διατηρώντας για πάντα τα λαμπερά τους χαμόγελα και τα καθαρά τους βλέμματα. 
  Και σε σένα, ξεχωριστέ Άγγελε, που πριν λίγες μέρες είχες τα γενέθλιά σου κι έκλεισες τα 11, εύχομαι να βιώνεις και να χαίρεσαι κάθε φορά την ηλικία σου, ζώντας αυτό που έχεις όσο πιο βαθιά μπορείς. 







Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Να ένα... να δύο... να πολλά μήλα!!!

  Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη περνάω τόσο καλά! Και η ίδια η πόλη έχει μια γλύκα μοναδική και οι άνθρωποι της είναι ζεστοί και χαμογελαστοί και ο χώρος που κάνουμε τα σεμινάρια είναι μια απίθανη καλλιτεχνική φωλίτσα και οι μαθητές μου (όχι δεν λέω μαθήτριες γιατί είχαμε και τον πρώτο μαθητή στην παρέα μας!) ... και, και, και... Νομίζω πως αν ξεκινήσεις με Θεσσαλονίκη, δεν μπορείς να σταματήσεις... χαχαχα. Αυτό έπαθα κι εγώ και όλο την κάνω προς το βορρά.


   Τούτη τη φορά χρωματίσαμε. Είχα μια χαρά και έναν ενθουσιασμό ξεχωριστό, γιατί επρόκειτο να τους γνωρίσω τη μεγάλη μου αγάπη... τα χρωματιστά μου μολύβια. Ήθελα να τους εξηγήσω, μ'ένα βλέμμα, αν γινόταν... με μια άνασα, πόσο σπουδαία είναι. Τι όμορφα που μπορούν να γεμίσουν τα λευκά χαρτιά με χρώματα και σχέδια, να μας χαλαρώσουν, να μας ταξιδέψουν και στο τέλος να μας συναρπάσουν από τ' αποτέλεσμά τους! 


  Πήρα ένα στα χέρια μου και το έδειξα με περηφάνια, λες κι εγώ το 'φτιαξα, λες κι εγώ το ανακάλυψα ή λες και δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους μια ταπεινή ξυλομπογιά.  Σαν να'βγαλα από το καπέλο του μάγου το πιο επιδέξιο ραβδάκι! 
  Και ξεκίνησαν, στην αρχή δειλά, βλέποντας απλά θαμπές γραμμές στα πινακάκια τους, άκομψες μουτζούρες που με τίποτα δεν έμοιαζαν με το αποτέλεσμα που προσδοκούσαν. Κι ο ενθουσιασμός απομακρυνόταν από τα μάτια τους... ''μπα, δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε'', ''ας μείνουμε στα πινέλα καλύτερα''... Κι εγώ τους εξηγούσα και τους έλεγα συνεχώς πως ακόμα είναι πολύ νωρίς και πρέπει να συνεχίσουν και να δουλεύουν ξανά και ξανά τα χρώματα και να δημιουργούν διαβαθμίσεις.
  Και ξαφνικά άρχισε να ξεπετιέται το πρώτο αληθινό μήλο!



 Γυαλιστερό και τρισδιάστατο... κι ακούστηκε το πρώτο ''ουάου''... χαχα... Την λατρεύω αυτή τη στιγμή που λες και μ' ένα κλικ το μπερδεμένο και ακατανόητο, ξεδιπλώνεται μπροστά σου και ζωντανεύει. Είναι η στιγμή, αυτή η μία και μόνη, που αντιλαμβάνεσαι τι πρέπει να κάνεις, που είναι το μυστικό, ποια είναι η τεχνική και βρίσκεις το δρόμο σου. 

  
  Και το ένα μήλο ακολουθούσε το άλλο και το καλάθι μας γέμιζε με όλο κι ομορφότερα μήλα! Και αφού δεν θέλαμε να μας χαλάσουν και ν'αρχίσουν να μαυρίζουν, σκεφτήκαμε να τα δροσίσουμε λίγο για να τα κρατήσουμε φρέσκα. Σταγόνες, τότε, άρχισαν να κυλούν στις καμπύλες τους και να τα κάνουν να φαίνονται ακόμα πιο λαχταριστά! Τα χαμόγελα πλάτυναν και τα μάτια έλαμψαν στα πρόσωπα όλων! 
  Κάναμε κι άλλα κολπάκια... αλλά δεν θα τα πούμε κι όλα... γιατί τώρα γίναμε επιδέξιοι ζωγράφοι χρωματιστών μολυβιών και ανέβηκαν οι μετοχές μας... χαχαχα. 



  Εκτός από ζωγραφική, κάναμε κι άλλα πράγματα, αλλά κι αυτά νομίζω πως πρέπει να μείνουν επτασφράγιστα μυστικά... αν και πριν γυρίσω οι περισσότεροι ήταν ενήμεροι... χαχαχα. 
  Πέρασα καλά, σας το'πα από την αρχή. Υπάρχει μια παρεούλα που με περιμένει πάντα στη συμπρωτεύουσα, με ταΐζει, με ξεναγεί, μου κάνει δώρα, γενικώς με κανακεύει... Ε, πως να μη πετάω τη σκούφια μου κι εγώ; 
  Ευχαριστώ από καρδιάς, φίλους, μαθητές, έκτακτους προσκεκλημένους αλλά και τη φιλόξενη καλλιτέχνιδά μας, την Ανθούλα, που κάθε φορά κάνουν τα πάντα για να μη θέλω να φύγω. Μόνο μια μικρή πίκρα μου 'μεινε για μια συνάντηση που ο καιρός δεν μας επέτρεψε να γίνει. Όμως δεν είναι να τα βάζουμε με την φύση... ανώτεροί της δεν θα γίνουμε ποτέ! 

  
  Στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα και σκοπός μου, να τα κάνω όσο πιο μαγικά γίνεται για το μικρό μου ελαφάκι (έχουμε και ρόλο... τι μαθητές θα'μασταν!). Θα τα ξαναπούμε ως τότε. Χαλαρώστε και απολαύστε αυτά που έχετε. Είναι σίγουρα αρκετά!





Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ω!!! Ο Κάνναβος!!!


  Πάει καιρός απ'όταν κάλεσα την τάξη για μάθημα. Είχα πει όμως πως μάθημα θα γίνεται όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες. Και γι'αρκετούς μήνες δεν ευνόησαν οι καταστάσεις. Όχι πως τώρα υπάρχει ελεύθερος χρόνος, αλλά κάτι τα πλιζζζζ της Ρούλας, κάτι τα παραπονάκια δεξιά κι αριστερά, κάτι μια φίλη στην αλλοδαπή που ερωτεύτηκε τη ζωγραφική κεραυνοβόλα... ε, δεν είμαι κι από πέτρα! 
 Περνάω στην ουσία και στο θέμα μας...  Σήμερα θα μιλήσουμε... (αθάνατη Νικολαΐδου...χαχα... όποιος τη θυμάται έχει περάσει τα 40 στάνταρ)... για τον Κάνναβο (οποιοδήποτε συσχετισμός με παρόμοιες λέξεις, είναι λανθασμένος). Σίγουρα στους περισσότερους είναι γνωστός και δεν θα εντυπωσιαστούν. Πρώτη φορά τον κάναμε στα καλλιτεχνικά στο σχολείο. Κάποιοι όμως ίσως δεν έτυχε ν'ακούσουν κάτι σχετικό ή πολύ απλά, το'χουν ξεχάσει. 
  Με τον Κάνναβο, λοιπόν, μπορούμε να μεταφέρουμε, να μεγεθύνουμε ή να μικρύνουμε μια εικόνα και σε όποια διάσταση επιθυμούμε, με ακρίβεια. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πείτε πως έχουμε μια φωτογραφία και θέλουμε να τη ζωγραφίσουμε...

Καλέ αυτό είναι δύσκολο!!! Πως θα το σχεδιάσω;;;
  
  Τι μπορούμε να κάνουμε αν οι σχεδιαστικές μας ικανότητες δεν είναι ακόμα υψηλές ή αν απλά βιαζόμαστε και δεν θέλουμε να πολυπαιδευτούμε;
 Ένας απλός τρόπος, τον οποίο βέβαια δεν ανακάλυψα εγώ, αλλά μας έρχεται από την αρχαιότητα, είναι να χωρίσουμε την εικόνα μας σε τετραγωνάκια (αφού την εκτυπώσουμε ή την βγάλουμε φωτοτυπία). Το μέγεθος των τετραγώνων εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η εικόνα που έχουμε κι από τις δικές μας ικανότητες. Εάν είμαστε εντελώς αρχάριοι, καλό είναι να χωρίσουμε μικρότερα τετράγωνα, ώστε η ανάλυση να είναι μεγαλύτερη (στην ουσία είναι η λογική και ο πρόδρομος των σημερινών megapixels!). Στο 1,5 εκατοστό είναι η δική μου πρόταση. 

Τετραγωνάκια... για να δούμε που θα καταλήξει...


   Πάμε τώρα στην επιφάνεια στην οποία θα ζωγραφίσουμε. Εάν θέλουμε να μεγαλώσουμε την εικόνα θα πρέπει να χωρίσουμε το χαρτί μας σε ισάριθμα τετραγωνάκια που όμως τώρα θα είναι μεγαλύτερα. Παράδειγμα. Εάν η αρχική μας εικόνα αποτελείται από 12 κουτάκια οριζόντια και 9 κάθετα κι εμείς θέλουμε να κάνουμε διπλάσιο μέγεθος, θα πρέπει στο χαρτί μας να χωράνε αντίστοιχα κουτάκια αλλά διπλάσιου μεγέθους. Έτσι εάν είχαμε 12 τετ, Χ 1,5 εκ., τώρα θα πρέπει να φτιάξουμε 12 τετ.Χ 3εκ. Αντίστοιχα και στο ύψος, 9τετ.Χ3εκ. 


Το καταλάβαμε... ένα δημοτικό το βγάλαμε... και με επιτυχία!

  Αν πάλι δεν χωράει μπορούμε να χωρίσουμε μικρότερα τετράγωνα (πχ των 2εκ ή των 2.5εκ) αλλά και πάλι θα πρέπει να είναι ο ίδιος αριθμός. Φυσικά μπορούμε να μεταφέρουμε το ίδιο ακριβώς μέγεθος της φωτογραφίας μας, χωρίζοντας κουτάκια του 1,5 εκ. όπως και στο πρωτότυπο ή ακόμη και να το μικρύνουμε. Προσοχή! Οι γραμμές σας να μην είναι έντονες και να χρησιμοποιήσετε ένα μαλακό μολύβι (πχ 2Β), ώστε στο τέλος να μη μείνουν ίχνη. 

Χέρια ακόμα δεν βλέπω... 

  Αφού ολοκληρώσουμε τα τετράγωνα, τα αριθμούμε και στο πρωτότυπο και στο δικό μας και  ξεκινάμε να σχεδιάζουμε. ''Διαβάζουμε'' ένα ένα κουτάκι ξεχωριστά και προσπαθούμε να φτιάξουμε ό,τι βλέπουμε στο αντίστοιχο του χαρτιού μας. 


Ουπς... λες; Σαν να μοιάζει με χέρι αυτό...χαχα 


  Η αρίθμηση μας βοηθάει να μη βρεθούμε ξαφνικά σε λάθος τετράγωνο κι αλίμονό μας... χαχα. Δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε, όσο πιο προσεχτικά σχεδιάσουμε κι όσο πιο πολλές λεπτομέρειες αποτυπώσουμε, τόσο περισσότερο μετά θα βοηθηθούμε. 


Ή ο ''κάνναβος'' φταίει  και βλέπω οπτασίες ή τα κατάφερα!


 Αφού ολοκληρώσουμε το σχέδιό μας, σβήνουμε τις γραμμές μας, προσέχοντας να μη μουτζουρώσουμε. Έχοντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωγραφική μας και να ξεδιπλώσουμε το ταλέντο μας! 


Βαρεθήκαμε βλέπω να σβήσουμε καλά τα τετραγωνάκια...


  Και μη νομίζετε πως με τον κάνναβο σχεδιάζουν μόνο οι αρχάριοι. Πολλοί ζωγράφοι χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο, αλλά κι άλλους (ακόμη και προτζέκτορα), ώστε να διευκολυνθούν στη σχεδίαση. Είναι μια απλή μέθοδος, που βοηθάει τους πρωτάρηδες και γλιτώνει ώρες δουλειάς από τους παλιούς. 
  Πάντα όμως θα λέω (δασκάλα, τι περιμένεις;) πως εάν δεν μάθεις σχέδιο, με μέτρημα εκ του φυσικού, με προοπτική κι όλα τα συναφή... ζωγράφος δεν θα γίνεις... Μάθετε σχέδιο και μετά κάνετε ό,τι νομίζετε. Ακόμη και μια τελεία σ'έναν καμβά... αλλιώς είναι όταν γνωρίζεις σχέδιο!



Σας φιλώ 
η δασκάλα σας




Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Στο Κουκάκι μια βραδιά...

  Σήμερα έκανα μια βόλτα γύρω από την Ακρόπολη... όχι γύρω γύρω κυριολεκτικά... στην ευρύτερη περιοχή εννοώ. Εκεί κοντά στο Μουσείο και στα πέριξ. 
  Γενικώς ήμουν κακόκεφη αλλά θες λίγο που πήγα κι αγόρασα μερικά χαρτιά για τη ζωγραφική μου (πολλά ήθελα... αλλά κρατήθηκα), θες μια βολτούλα από το μελίσσι, θες ένας μικρός περίπατος στα καλλιτεχνικά μαγαζιά της περιοχής... κάπως λίγο έσκασε το χειλάκι. Αλλάζει πραγματικά η διάθεσή σου σε τόσο όμορφα μέρη! 


  Πριν λίγα χρόνια περπατώντας στο Κουκάκι, είχα πάθει μεγάλη συμφορά. Όλα τα μαγαζιά κλειστά! Στη σειρά ''ενοικιάζεται'' και μια ερημιά απίστευτη. Ήρθε όμως το Μουσείο της Ακρόπολη και το Μετρό φυσικά, και ξανάδωσαν ζωή στην περιοχή. Πραγματικά άρχισε ν'ανθίζει και πάλι. 
 Μπορεί το Θησείο να'χει άλλη χάρη, αλλά και το διπλανό Κουκάκι, παρ'όλες τις άχαρες πολυκατοικίες, έχει τη γοητεία του. Τώρα μ'όλες αυτές τις γκαλερί, τα καλλιτεχνικά μαγαζάκια και τα όμορφα καφέ, έχει πραγματικά πάρει άλλη όψη. 
  Κι όχι μόνο κοντά στο μουσείο. Και πιο κάτω... θυμάστε εκείνον τον πεζόδρομο με τις μπυραρίες; Σχεδόν όλα είχαν κλείσει... Τώρα είναι και πάλι γεμάτος ζωή. Με όμορφα μεζεδοπωλεία, καφέ και μπαράκια... ( αδυναμία στον ''Κηφήνα''). 
  Και μια και μιλάμε για μέλισσες... να σας αποκαλύψω και τον λόγο της αποψινής μου βόλτας. Κατάφερα να τελειώσω το ένα και μοναδικό μου ρολόι για το bazaar!!! Και επειδή χρόνος να το στείλω, όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε, το παρέδωσα στις μελισσούλες ιδιοχείρως. Εύχομαι και πιστεύω πως όλα θα πάνε τέλεια και σ'αυτή τη δράση μας. 
  Την Κυριακή το μεσημέρι θα' μαστε όλοι εκεί! 
Pastel σε ξύλο

Υ.Γ. Μη ξεχάσω να σας πω πως το αγαπημένο μας ''Ιραλού'' , που ξεκίνησε ως ηλεκτρονικό κατάστημα, πλέον απέκτησε το δικό του χώρο στο κέντρο της Αθήνας, εκεί κοντά στην Ακρόπολη. Αν κάνετε μια παρόμοια βόλτα με τη δική μου, μη παραλείψετε να περάσετε και από την οδό ''Ιωσήφ των Ρωγών''... ένα μικρό δρομάκι παράλληλο της Συγγρού, που πλέον έχει αποκτήσει άλλη υπόσταση! Ένας ναός υλικών ζωγραφικής και χειροτεχνίας που δεν θα θέλετε να φύγετε ποτέ από μέσα! Ψαγμένα υλικά, οι καλύτερες τιμές ever και γλυκά χαμόγελα, ο τέλειος συνδυασμός! Να'στε καλά παιδιά και να συνεχίσετε όπως αρχίσατε!!! 


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Θεσσαλονίκη μου ποτέ δε σ'απαρνιέμαι!!!

Μπορεί η εποχή των σταφυλιών να πέρασε...

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί pastel

 οι φράουλες ν'αργούν...

χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol smooth

αλλά τα κρεμμύδια...

χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol plate


...είναι εδώ όλο τον χρόνο... να μας προστατεύουν από τις ιώσεις (Άσχετο...το ξέρετε πως αν βάλετε ένα κομμένο κρεμμύδι στον χώρο, συγκεντρώνει ό,τι ιό κυκλοφορεί;). 
  Τρεις πίνακες botanical, όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται όλα αυτά τα θέματα ''φυσικής ιστορίας'' που λέω εγώ... Άσχετο Νο 2...θυμάστε πιτσιρίκια που μαζεύαμε φύλλα και τα πατικώναμε στο φυτολόγιο; Το κάνουν ακόμη; Δεν έχω ιδέα! 
  Κάθε ένας πίνακας είναι ζωγραφισμένος με διαφορετικά μολύβια και σε διαφορετικά χαρτιά. Οι δυνατότητες των χρωματιστών μολυβιών, σε συνδυασμό με τις επιφάνειες που τα δουλεύουμε, είναι ατελείωτες κι ανεξάντλητες, νομίζω έχετε βαρεθεί να μ'ακούτε να το λέω...



  Θα σας πω κι ένα μυστικό όμως... Έχω βάλει έναν μικρό στόχο... να τα κάνω πιο γνωστά στη χώρα μας και να ''προκαλέσω'' όσους γίνεται περισσότερους να τ' αγαπήσουν. Τι λέτε, έχω ελπίδες; Νομίζω πως ένα μικρό βηματάκι το'χω κάνει από δω μέσα και μέσω των μαθημάτων μου. 
  Κι επειδή Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα (άλλη μνήμη... αχ πόσο μεγάλη είμαι!!!), θα πρέπει να μεταλαμπαδεύσω (καλά την έχω δει λίγο ή μου φαίνεται;), τις λιγοστές μου γνώσεις (το'σωσα;) και στη συμπρωτεύουσα... γι'αρχή και βλέπουμε.
 Ένα ταξιδάκι, λοιπόν, κανονίστηκε, συνδυασμένο μ' ένα ακόμη σεμινάριο στην Θεσσαλονίκη. Αυτή τη φορά γεμάτο χρώμα! Το'χω υποσχεθεί πριν από το καλοκαίρι... αλλά έπρεπε να εκτεθώ και δεν προλάβαινα! 
  Επίσης γνωρίζετε τη μανία μου να βρίσκω τρόπους ώστε να μη χρειάζεται να μπαίνει το έργο πίσω από τζάμι για να προστατευθεί. Μαντέψτε! Αυτό θα κάνουμε και στο σεμινάριο!!! Θα ζωγραφίσουμε σε χαρτί ενσωματωμένο σε ξύλο και θα σας πω πως θα το σταθεροποιήσουμε!!! Έτοιμο για κρέμασμα θα'ναι!!!χαχα... 

Επικοινωνήστε για να σας κρατήσω θέση...


  Περιμένω με πολύ λαχτάρα να σας ξαναδώ (αν και τις μισές θα σας δω στην Αθήνα πρώτα... καλέ πιο πολύ βλέπω εσάς από τις Αθηναίες!!!), όλες τις Βόρειες αδυναμίες μου!!! Εντός κι εκτός σεμιναρίου θέλω με κάποιο τρόπο να σας δω όλες! Γίνεται; Εσείς όλα τα μπορείτε εκεί πάνω! 




Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

''Τα μολύβια που αγαπώ...'', για όσους δεν ήταν εκεί...

  Παίρνω κάτι αποφάσεις μερικές φορές, τόσο ξαφνικά, στο δευτερόλεπτο, που λένε. Εκεί που μια ιδέα, μια σκέψη, γυρίζει χρόνια στο μυαλό μου, χωρίς να ολοκληρώνεται, έρχεται μια στιγμή και το ξεφουρνίζω... και είναι να μη το πω... τέλος... Το 'πα; Πρέπει να γίνει! Έτσι ήταν και τούτη εδώ η έκθεση. Μια απόφαση της στιγμής.



  ''Ξέρεις...'', λέω σε μια ψυχή, ''σκέφτηκα...'', ''ωχ'', η πρώτη αντίδραση του συνομιλητή μου...χαχα..., ''... να κάνω μια ατομική έκθεση''. ''..................'' , ''όχι βρε τώρα, όταν γυρίσουμε από διακοπές, και πολύ μετά... τέλος Οκτώβρη, αρχές Νοέμβρη... κάπου εκεί'', ''οκ'', ''έχω καμιά 25αρια έργα...καλά δεν είναι; Θα κάνω και μερικά ακόμη... '' , ''μια χαρά''... 



  Κάπως έτσι ξεκίνησαν  όλα. Πρώτα απ'όλα όμως έψαξα να βρω το χώρο, πήρα το οκ και ξεκίνησε ο αγώνας. Το αποτέλεσμα ήταν να μαζευτούν 40 έργα, γιατί είχα την τύχη, φίλοι αγαπημένοι, να προσφερθούν να μου φέρουν κι έργα που τους ανήκουν, μόνο και μόνο για την έκθεση. 




  Πέρασαν δυο μήνες σκληρής δουλειάς, ολοκληρώνοντας έργα, φτιάχνοντας πλαίσια και κορνίζες (όσοι ήρθαν είδαν πως οι περισσότερες ήταν χειροποίητες), δουλεύοντας σχεδόν ακατάπαυστα. 


  Μαζεύτηκε ο καιρός και καθώς πλησιάζαμε προς την τελική ευθεία, το άγχος και οι αναποδιές (ε χωρίς αυτές δουλειά δεν γίνεται), χτύπησαν κόκκινο. Μέσα στον πανικό ήρθε και το μεγάλο ερώτημα... ΄΄λόγο δεν θα βγάλεις;''... αχαχαχα... τι λέτε ρε παιδιά... σιγά μη δώσω και συνέντευξη τύπου... ''μα πως... έτσι στα μουγκά;''... μα είναι δυνατόν να μιλήσω εγώ για μένα; Τ'άφηνα κι αυτό μέχρι το παρά πέντε (ίσως και παρά έξι... ). 




   Ξυπνάω ένα πρωί, λέω... μμμ... θα βάλω άλλον να μιλήσει για μένα... χαχα... ευφυία σας λέω... φτου μου τέτοια ιδέα!!! Το ανακοινώνω στην υποψήφια (το τι με οδήγησε στο συγκεκριμένο άτομο δεν θα σας το πω, αφήστε να 'χω και κανένα μυστικό). δέχεται στα πρώτα 5 δευτερόλεπτα (άρα επέλεξα σωστά...χαχα), με τον όρο πως δεν θα ξέρω το περιεχόμενο... εννοείται δεν θα το ξέρω,ούτε που με νοιάζει, πες ό,τι θες (της λέω).. μόνο μη ξεχαστείς και φύγει ο κόσμος... Απόλυτη εμπιστοσύνη!
  



 Έρχεται η Πέμπτη, η ημέρα που θα στήναμε. Κατσαβίδια, βίδες, σφυριά κι άπειρα άλλα εργαλεία στην τσάντα, φόρμες κι αθλητικά το επίσημο ένδυμα.... και φύγαμε. Εδώ να πω πως χωρίς την βοήθεια των αγαπημένων μου φιλενάδων ακόμη θα 'στηνα... Η ομάδα όμως λειτούργησε άψογα, ευέλικτα και με περίσσια τόλμη και γοητεία, ώστε όλα να γίνουν τέλεια, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας πάντα. 


  Και ήρθε η πολυπόθητη ημέρα των εγκαινίων!!! Εδώ σταματά η σκέψη και μένει μόνο η καρδιά, να νιώσει... να αισθανθεί. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πως είναι να γεμίζουν έναν χώρο άνθρωποι δικοί σου, φίλοι αγαπημένοι, άνθρωποι που ξέρεις μόνο από το διαδίκτυο, εντελώς άγνωστοι που ήρθαν από μόνοι τους... ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά σου.





  Άνθρωποι που κάλεσα για να μοιραστώ ένα κομμάτι μου, τόσο δικό μου, τόσο αγαπημένο. Δεν θα ξεκινήσω να πω ποιοι... κι αν δεν ήταν όλοι όσοι ήθελα, ήθελα όλους όσους ήταν εκεί! Και βλέπεις τους αγαπημένους σου να χαίρονται με την χαρά σου κι εκεί επιβεβαιώνεις πόσο σ'αγαπούν... και ήταν πολλοί αυτοί... Νιώθω τόσο τυχερή που τους έχω! 



  Ούτε μπορώ να σας πω πως είναι να ακούς να μιλάει για σένα ένας άνθρωπος που αγαπάς πολύ... και να ξετυλίγει την πορεία σου μαζί με την προσωπική σας γνωριμία τόσο αληθινά, τόσο όμορφα...  

Ευχαριστώ!!!
  
  Και φυσικά δεν ήταν η μέρα των εγκαινίων μόνο... Και τις άλλες ημέρες ήρθαν άνθρωποι που δεν περίμενα, που δεν τους γνώριζα πριν... κι ένιωσα σαν να τους ήξερα από πάντα. Ξεχνιόμασταν σε κουβέντες και οι ώρες περνούσαν χωρίς να το καταλάβω. 
  Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω για όλο αυτό που έλαβα, που έζησα, για τα τόσα φωτεινά χαμόγελα που εισέπραξα. Ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά γιατί ο καθένας που βρέθηκε εκεί ήταν για μένα μοναδικός. 
  Να ευχαριστήσω κι όλους όσους αναφέρθηκαν στην έκθεσή μου, είτε με αναρτήσεις είτε με σχόλια... ομολογώ με συγκινήσατε... Τα περισσότερα από τα έργα της έκθεσης τα γνωρίζετε, όμως υπήρχαν και αρκετά νέα... αυτά θα μου επιτρέψετε να σας τα παρουσιάσω σιγά σιγά στο μέλλον... αν και κάτι θα δείτε κι από τις φωτό εδώ σήμερα. 
  Δηλώνω γεμάτη, τόσο γεμάτη,  απ'όλο αυτό που ζω, που μερικές φορές νομίζω πως θα σκάσω...χαχα... 




Σας ευχαριστώ τόσοοοοοοοοο πολύ όλους!!!


Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Τελική ευθεία!

  Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν ξέρω αν θα φτάσω ως το τέλος της ανάρτησης αυτής [1] ... Όμως κούραση γλυκιά, για χαρά (η άλλη δεν παλεύεται), οπότε μικραίνει κι εξαφανίζεται. Είπαμε, η τέχνη, η δημιουργικότητα μας δίνει πνοές... μας δίνει ανάσες... να γιατί μιλώ για ''πνοές τέχνης''! 
  Στην πρώτη έκθεση της ζωής μου, ''τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις'', έγραψα χωρίς σκέψη... ζωγράφος [2]. Να σας πω την αλήθεια, μία που το έγραψα και μία που το ξέχασα... χαχαχα... Όχι τη ζωγραφική, το επάγγελμα ξέχασα. 
  Στην πορεία άλλες επιρροές, άλλες ανάγκες, άλλες αγάπες. Ήθελα να γίνω αρχαιολόγος [3], σας το'χω ξαναπεί σίγουρα. Το προσπάθησα, ίσως όχι όσα θα'πρεπε, το παράτησα τη στιγμή που σχεδόν το 'φτανα... δεν είχα άλλες δυνάμεις προφανώς. Επιστροφή στη ζωγραφική και σε καλλιτεχνικές σπουδές... Κι αυτές μία που τις έκανα και μία που τις ξέχασα...  γιατί ήρθε ο αγώνας της επιβίωσης. 


 Δεν ξέρω πως, αλλά σ'άλλα πράγματα δεν έχω καθόλου πείσμα και παραδίδω γρήγορα τα όπλα και σ'άλλα γαϊδούρι κανονικό [4].  Ήθελα να ζω τον εαυτό μου μόνη μου από πολύ μικρή. Έτσι το όριό μου ήταν το σχολείο. Μετά άνοιξα φτερά και πραγματικά έγινα πουλί [5] και πέταξα μακριά από ασφαλείς εστίες, συλλέγοντας εμπειρίες... τον σημερινό θησαυρό μου. Οι εστίες βέβαια παρέμεναν ζεστές, έτοιμες να προσφέρουν τη φροντίδα κάθε στιγμή. Χωρίς αυτή την ασφάλεια ίσως η ζωή μου να'ταν αλλιώς [6]. Τώρα που έσβησαν νιώθω τυχερή που τις είχα αλλά και που δεν επαναπαυόμουν ποτέ.
  Δουλειές έκανα πολλές [7], δεν θέλω να σας τρομάξω αλλά μόνο λίγες δεν έχω κάνει (ναι στις εξαιρέσεις είναι κι αυτή που σκέφτεστε). Η ζωγραφική από κοντά πάντα, αλλά ποτέ πρώτη... 
  Με ρώτησα κάποια φίλη και ίσως και ν'αναρωτήθηκαν κι άλλοι, πώς και είναι η πρώτη ατομική μου έκθεση (καλέ το ξεχάσατε; Την Παρασκευή έχουμε εγκαίνια!!!). Μα δεν είχα ποτέ τόσα έργα διαθέσιμα. ώστε να στηθεί μια έκθεση! 


  Τα τελευταία χρόνια όμως κατάφερα αυτό να το αλλάξω. Κατάφερα, επαγγελματικά, ν' ασχοληθώ αποκλειστικά και μόνο με τη ζωγραφική. Αυτό δεν το κατάφερα μόνη μου [8], ήταν μια προσφορά της ''ΣΥΖΥΓΟΣ ΑΕ'' [9]. Χωρίς τη βοήθειά του και τη στήριξή του, κουλουράκι στο πηλίκον... Α, να είμαι δίκαιη και να μη με περάσετε για τη βιονική γυναίκα!  
  Αν θέλετε να δείτε τι κατάφερα (και να δείτε κι εμένα, λίγο το'χεις;) , ελάτε στα ''μολύβια που αγαπώ...'' να γνωριστούμε μ'όσους δεν το 'χουμε ως τώρα καταφέρει και να ξανασμίξουμε με τους υπόλοιπους. Ελάτε την ημέρα των εγκαινίων, αν σας αρέσει ο κόσμος κι αν θέλετε να γνωρίσετε κι άλλους από τη γειτονιά ή ελάτε μια από τις υπόλοιπες ημέρες  που θα βρίσκομαι εκεί. Στην αφίσα γράφω όλες τις λεπτομέρειες:



  Σαν πολλά  σας τα 'πα απόψε... Αν και το στυλό το'χω εγκαταλείψει χρόνια ( βαριέμαι το γράψιμο απελπιστικά...από το πολύ που έχω γράψει ως μαθήτρια μου 'χει βγει άρνηση μάλλον [10]), μου αρέσει να διατυπώνω τις σκέψεις μου [11].Έτσι το blog , πέρα των καλλιτεχνικών, μου 'δωσε κι αυτή τη δυνατότητα... να λέω αυτά που σκέφτομαι. Όποιος κουράζεται να κοιτάζει μόνο τις εικόνες... χαχαχα... 

  Σας αφήνω να σκεφθείτε τι θα φορέσετε... και για να μη φύγετε χωρίς μεζεδάκι, ορίστε κι ένα φρέσκο έργο που διέρρευσε κι αυτό στο FB και σας το αφιερώνω... με πολλή πολλή ΑΓΑΠΗ... την ομορφότερη λέξη του κόσμου!

Γραφίτης σε χαρτί 


 Ως εδώ όμως... τα υπόλοιπα από κοντά. 

 Ακολουθούν τρία υστερόγραφα... μη τα αφήσετε παραπονεμένα... 

Υ.Γ.1 Μη ξεχάσετε την έκθεση των ρολογιών. Υπάρχει ακόμη χρόνος... 
Υ.Γ.2 Οι ''ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά'' έχουν κάτι να σας πουν... Ρίξτε μια ματιά κι όσοι μπορείτε ελάτε να στηρίξουμε το ίδρυμα ''Χατζηκώνστα'' με τις δημιουργίες μας.
Υ.Γ.3 Ο ''onirokosmos''και η Χαρουλίτα με 'βαλαν σε δυο παιχνίδια ερωτήσεων. Τα 11 πράγματα που έπρεπε να πω για τον εαυτό μου, θα τα δείτε αριθμημένα στο κείμενο. Μέσα στο κείμενο απαντώ και στις ερωτήσεις του δεύτερου παιχνιδιού... Οπότε δεν χρωστώ τίποτα...χαχα... 




Ραντεβού την Παρασκευή στο Πολιτιστικό Κέντρο Μοσχάτου!