Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

The human


  Φαίνεται το ρέμα που με παρέσυρε από την προηγούμενη ανάρτηση, ήταν κομμάτι δυνατό και με πήγε πολύ μακριά! Ούσα, όμως, δεινή κολυμβήτρια, να που τα κατάφερα και ξαναβγήκα στην επιφάνεια... των αναρτήσεων! Τι μεσολάβησε σ'αυτό το διάστημα, δεν θα σας το πω, όχι πως δεν θέλω αλλά και θα μου κουραστείτε να διαβάζετε και δεν θα καταλάβετε...χαχαχα. Όχι δεν υποτιμώ την νοημοσύνη σας αλλά ούτε κι εγώ τα'χω καταλάβει όλα, για να'μαι ειλικρινής. Μπουρδουκλωμένο το καλοκαιράκι του '16... αλησμόνητο! Έδωσε τροφή για πολλές εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις, απολογισμούς, κρίσεις και κριτικές... να'χουμε να πορευόμαστε και τον χειμώνα! 
  Κέντρο όλων των διεργασιών, ''ο άνθρωπος''.  Λογιών λογιών άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που καλούνται να συνυπάρξουν... όχι πάντα αρμονικά κι όχι πάντα πετυχημένα. Τώρα γι'αυτό μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Αλλού θέλω να καταλήξω...

Caran d'ache supracolor pensils on pastelmat

  Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής απ'αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εμείς. Ζουν λίγο απομονωμένοι, πιο κοντά στη φύση και φυσικά μακριά από την τεχνολογία. Κι αν για όλους εμάς αυτό φαίνεται παράξενο, για κείνους είναι ό,τι πιο φυσιολογικό. Προσπαθώ να σκεφτώ πως μπορεί να'ναι η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου και το πρώτο που μου'ρχεται στο νου είναι πως θα είναι μια ζωή απαλλαγμένη από το άγχος. Σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο και απαιτήσεις ανούσιες!   Σκεφτείτε πώς ζουν οι άνθρωποι σε κάποιες απομονωμένες κοινωνίες, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς απαιτήσεις; Εμείς φτιάχνουμε τον κόσμο που ζούμε μέσα. Ποιος λέει πως αυτός που έχουμε φτιάξει είναι ο σωστός; Ποιος ονόμασε το χάλι μας το σημερινό ''εξέλιξη'', ποιος είπε πως ο άνθρωπος που βγήκε από τη σπηλιά κι έφτιαξε την πολυκατοικία είναι περισσότερο ευτυχισμένος; Ποιος μπορεί να πει πως τα παιδιά ενός χωριού στην Κεντρική Αφρική, είναι λιγότερο χαρούμενα από τα δικά μας; Μα υπάρχουν κι όμορφα πράγματα στον σύγχρονο κόσμο θα μου πείτε. Για ποιους; Για πόσους; 
  Μιλάμε για ποιότητα ζωής κι εννοούμε την πολυτέλεια.  Πόσο λάθος!!! Δεν είναι αυτή η ποιότητα της ζωής. Ποιότητα είναι να ξυπνάς το πρωί σιγοσφυρίζοντας, να μπορείς να απολαύσεις την θάλασσα όποτε την θελήσεις ( όχι με τον φραπέ πάνω σε μια αριθμημένη ξαπλώστρα, αληθινά, βουτώντας το χάραμα σε μια ερημική παραλία, για παράδειγμα). Ποιότητα είναι να'χεις χρόνο να παίξεις, να τρέξεις, να γελάσεις και να ονειρευτείς. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όπου η ύλη θα'χε λιγότερη αξία και θα υπήρχε απλά για να εξυπηρετήσει τις μεγαλύτερες αξίες. Όπου η τέχνη και η φιλοσοφία θα'ταν στην κορυφή. Θα μπορούσαμε κάποτε... ή θα μπορέσουμε, στην πιο αισιόδοξη εκδοχή, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν ο άνθρωπος θα'χει καταλάβει, γιατί τώρα παραμένει ηλίθιος και ζει νομίζοντας πως θα'ναι για πάντα εδώ, πανίσχυρος και μόνος ιδιοκτήτης αυτού του κόσμου. Δεν συνειδητοποιούμε πόσο τυχαία βρεθήκαμε σ'αυτή τη γη και πόσο εύκολα μπορούμε να εξαφανιστούμε. 

''The human''
corored pencils art work

  Πριν χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο ή μάλλον η περίληψη ενός βιβλίου, με τίτλο ''η κοιλάδα των ρόδων''. Δεν θα σας πω πως τα γεγονότα που περιγράφει είναι αληθινά ούτε και είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφει για την τέλεια κοινωνία των ανθρώπων. Γι'αυτόν τον κόσμο που θα μπορούσαμε να'χαμε αν καταλαβαίναμε πως μόνο με την καλοσύνη μπορείς να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος. Περιγράφει έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χρήμα ούτε και θρησκείες, που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοβάται για να 'ναι καλός, που η μόρφωση και η ενασχόληση με τις τέχνες είναι το μόνο ζητούμενο και που η τεχνολογία υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους, όχι για να τους σκοτώσει ή να τους υποτάξει. 
  Πολύ παραμύθι; Διαβάστε το άμα πέσει στα χέρια σας... μπορεί να σας αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεστε. Δεν χρειάζεται να βρείτε το πρωτότυπο, νομίζω είναι αρκετά μεγάλο  και ίσως κουραστικό, αρκεί εκείνη η μελέτη-περίληψη που κυκλοφορεί ακόμη νομίζω και που επικεντρώνεται στα πιο ενδιαφέροντα. 
  Την σημερινή μου ανάρτηση συνοδεύει ένα πορτραίτο. Ένα πορτραίτο ενός ανθρώπου απ'αυτούς που ζουν διαφορετικά. Ίσως να μην το επέλεξε, ίσως ν'αναγκάστηκε. Ένας καλλιτέχνης με μια ζωή βιβλίο. Μπορεί μια μέρα να την μάθω και να σας την διηγηθώ.




''Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.'' 
Ν. Καζαντζάκης.







Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Με παρέσυρε το ρέμα

  Αυτή τη χρονιά (να μη τα ξαναλέμε, εγώ χρονιά εννοώ την σχολική και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα αυτό) νιώθω πως με παρέσυρε ένας χείμαρρος. Εδώ να κρατηθώ, εκεί να πιαστώ, η ορμή του νερού με νικούσε συνεχώς κι όλο παραδερνόμουν (κι ακόμη συνεχίζω) από δω κι από κει, χωρίς ανάσες, παρά μόνο τις ελάχιστες για να επιβιώσω. Ο λόγος; Ο άτιμος ο ρυθμός, ο ρυθμός της καθημερινότητας κι όλων όσων πρέπει να γίνονται χωρίς να σου αφήσουν χρόνο ούτε καν να σκεφτείς. Κι εγώ είμαι άνθρωπος σκεπτόμενος, θέλω την ώρα μου να βάλω κάτω τα πράγματα να τα μελετήσω. Καταπιέζομαι να λειτουργώ σε τέτοιες ταχύτητες αλλά για φέτος πήγε η σκέψη περίπατο κι όλα γίνονταν αστραπιαία. 
  Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι και να σας πω την αλήθεια, καθόλου δυσάρεστοι οι περισσότεροι. Ίσα ίσα που  όλα όσα έκανα κι ακόμη κάνω, μου δίνουν πολύ μεγάλη χαρά...μόνο που θα χρειαζόμουν καμιά δεκαριά ώρες να μεγαλώσει η μέρα... χαχαχα. Μ'έναν πρωτοετή... στο δημοτικό, δεν θέλεις τίποτε άλλο για να γεμίσει η μέρα σου. Όμως τώρα αποφοιτήσαμε και θα ησυχάσουμε για λίγο καιρό... φτάνει πια η γνώση, μάθαμε ένα βουνό πράγματα, του χρόνου πάλι! 
   Ήταν ένα διάστημα απίστευτα γεμάτο με όλα τα του σχολείου, με μαθήματα και σεμινάρια, με εκθέσεις, με ταξίδια, με θεματάκια υγείας...όχι σοβαρά αλλά της ταλαιπωρίας  κι άλλα δικών μου ανθρώπων πιο σημαντικά, με απρόοπτα και πόσα άλλα αμέτρητα που κουράζομαι μόνο που τα σκέφτομαι. Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα όλα όσα ήθελα και μου έλειψαν πράγματα αλλά και πάλι ευχαριστημένη είμαι. 
    Κι αυτό το διάστημα της τρελής πορείας ήρθε κι έκλεισε με πολύ ευχάριστα νέα για μένα, κάτι σαν δώρο για τον κόπο μου, θα έλεγε κανείς.

Το έργο μου ''contrasts'' στο CP Treasures - Volume IV

   Πριν λίγες ημέρες ενημερώθηκα πως για δεύτερη φορά θα συμπεριλαμβάνομαι στο Αμερικάνικο βιβλίο  ''CP Treasures - Volume IV'' που εκδίδει η Ann Kullberg και στο οποίο παρουσιάζονται έργα καλλιτεχνών με χρωματιστά μολύβια απ'όλο τον κόσμο. Επιλέχθηκαν 120 έργα ανάμεσα σε 827 που συμμετείχαν. Το βιβλίο μπορείτε να το δείτε εδώ και γιατί όχι, να το παραγγείλετε, εάν θέλετε. Είναι μια πολύ όμορφη έκδοση και θα δείτε δουλειές που πραγματικά θα σας εντυπωσιάσουν.




   Είναι όμορφο να γίνεται αποδεκτή η δουλειά σου αλλά και όταν δεν συμβαίνει πάλι μένει η χαρά της προσπάθειας και πεισμώνεις για την επόμενη φορά. 
    Όλα αυτά, οι εκθέσεις, οι διαγωνισμοί, τα βραβεία, δεν είναι πως έχουν τόση μεγάλη αξία και σπουδαιότητα, είναι όμως ένα όμορφο ''παιχνίδι'' θα το έλεγα ή ταξίδι, αν θέλετε, που σου δίνει βασικά κίνητρο αλλά ταυτόχρονα σου κάνει και πιο ''πικάντικη'' την καθημερινότητα.  

  Κλείνοντας να ενημερώσω όσους ενδιαφέρονται πως θα κάνω ένα τελευταίο ολιγόωρο σεμινάριο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, την Κυριακή 26 Ιουνίου, στην Αθήνα. Το θέμα του έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς θα ζωγραφίσουμε με λευκό μολύβι σε μαύρο φόντο. Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία καθώς αντί να ζωγραφίζεις τις σκιές, ζωγραφίζεις το φως! 




   Είναι όμορφο να γεμίζουν οι μέρες σου με πράγματα που αγαπάς, όσο κι αν κουράζεσαι κι αυτό το λέω με την σιγουριά του ανθρώπου που έχει κουραστεί πολύ στο παρελθόν, κάνοντας πράγματα που δεν αγαπά. Η διαφορά είναι χαοτική, θα το ξέρετε άλλωστε!